Wciąż dalej niż bliżej ustawy o asystentach [KOMENTARZ]

To właśnie wtedy pojawiła się informacja, że w Kancelarii Prezydenta zostały podjęte prace nad przygotowaniem przepisów, które mają zrealizować jeden z najważniejszych postulatów zgłaszanych już od dawna przez osoby niepełnosprawne. Wprawdzie od 2019 r. mają one możliwość skorzystania z usług asystenta – zapewnianego przez samorządy i organizacje pozarządowe, ale w ograniczonym zakresie. Jest to związane z tym, że pomoc asystenta jest dostępna w ramach programu prowadzonego przez Ministerstwo Rodziny i Polityki Społecznej. Tyle że taka forma konkursu ma swoje istotne mankamenty, a tym najistotniejszym jest to, że wyklucza z możliwości uzyskania wsparcia osoby, które mieszkają w gminach, gdzie nikt nie zgłosił się do programu.

Dlatego tak ważna dla całego środowiska stała się zapowiedź, że usługi asystenta będą uregulowane ustawowo, co ma dać gwarancje, że niezależnie od miejsca zamieszkania osoba niepełnosprawna – spełniająca wskazane w przepisach ustawy kryteria – będzie mogła skorzystać z pomocy asystenta i zyskać większą niezależność w codziennym życiu. Tymczasem minęły już ponad dwa lata, a projekt wciąż nie ujrzał światła dziennego. Co więcej, w momencie gdy Sejm zajmował się projektem ustawy o świadczeniu wspierającym, ze strony przedstawicieli Kancelarii Prezydenta można było usłyszeć, że projekt ustawy o asystencji zostanie pokazany, gdy tylko zostanie przyjęta ostateczna wersja tej pierwszej – co było uzasadniane tym, że zawarte w obydwu aktach przepisy przepisy winny być spójne. Tyle że ustawa wprowadzająca świadczenie wspierające została uchwalona w połowie lipca, a projektu o asystentach wciąż nie ma.