Podstawą skargi kasacyjnej może być brak w uzasadnieniu sądu I instancji stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Naczelny Sąd Administracyjny podjął kolejną uchwałę dotyczącą zakresu zaskarżania orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych. Siedmioosobowy skład orzekający uznał, że art. 141 par. 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, gdy orzeczenie WSA nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Jak podkreślił prezes Izby Finansowej NSA Marek Zirk-Sadowski, sąd kasacyjny ani skarżący nie mogą się domyślać, jaki stan faktyczny stał się podstawą danego rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 141 par. 4 ustawy uzasadnienie wyroku powinno zawierać m.in. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy. Jest to omówienie przebiegu postępowania, którego osobnym wyodrębnionym elementem jest stan faktyczny. W ocenie NSA uzasadnienie nie spełnia tego wymogu, jeśli nie odzwierciedla rzeczywistego przebiegu zdarzeń lub opis ten jest niekompletny czy lakoniczny. Takie uzasadnienie pozbawia lub znacznie utrudnia stronom możliwość zaskarżenia takiego wyroku, a NSA ma ograniczone możliwości oceny poprawności zaskarżonego orzeczenia.
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.