Kiedy uchwała organu stanowiącego gminy narusza interes prawny przedsiębiorcy

Uchwała przyjęta przez gminę na podstawie art. 6 ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminie (Dz.U. z 2005 r. nr 236, poz. 2008 z późn. zm.) jest przejawem regulacyjnej roli gminy w kształtowaniu rynku usług komunalnych i ma bezpośredni wpływ na maksymalną cenę usługi określonej w umowie pomiędzy przedsiębiorcą a właścicielem nieruchomości. Zagadnienie interesu prawnego przedsiębiorcy w kierowaniu skarg do sądu administracyjnego o stwierdzenie nieważności tego typu uchwał na gruncie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym budziło kontrowersje. W niektórych orzeczeniach podnoszono, iż uchwała jest skierowana wyłącznie do właścicieli nieruchomości (i ich interesu prawnego dotyczy), a więc wpływa jedynie na ich sytuację materialno-prawną (wyrok NSA, 10 stycznia 2008 r., II OSK 948/08), co powodowało, iż sądy odmawiając uznania interesu prawnego przedsiębiorców, oddalały skargi.

Ostatni wyrok NSA potwierdza istnienie interesu prawnego przedsiębiorcy do zaskarżenia uchwały, który jest wywodzony z przepisów prawa cywilnego. Naruszenie interesu prawnego następuje poprzez bezpośrednią ingerencję uchwały w sferę prawa cywilnego, bowiem przedsiębiorca nie może w umowie określić ceny za usługę z uwzględnieniem swobody umów. To gmina wyznacza cenę maksymalną, której przedsiębiorca nie może przekroczyć. Dlatego uchwała przyjęta przez gminę ma bezpośredni wpływ na sytuację ekonomiczną przedsiębiorcy. Co podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, stawki przyjmowane przez gminy w uchwałach powinny uwzględniać uzasadnione interesy ekonomiczne przedsiębiorców oraz chronić interesy właścicieli nieruchomości (por. wyrok NSA z 10 lutego 2009 r., II OSK 1645/08).