prawo pracy

Pominięty przy awansie kolega zaczął publicznie kwestionować decyzje szefa. W swój spór z nim angażował przy tym skutecznie innych pracowników działu. W końcu otrzymał wypowiedzenie. Jak się później okazało, pracodawca zrobił to bez konsultacji ze związkiem zawodowym. Czy sąd, jeśli kolega o to wystąpi, będzie musiał przywrócić go do pracy – pyta pan Zbigniew.

Na pytania czytelników DGP w związku ze zmianami w umowach terminowych odpowiadały ekspertki GIP

Przepisy zrównają uprawnienia osób zatrudnionych terminowo i na czas nieokreślony.

Nowelizacja przepisów o umowach terminowych, która wchodzi w życie 22 lutego 2016 r. wprowadzi nowe zasady ich rozwiązywania. Najważniejsza nowość, to jednolity sposób liczenia okresów wypowiadania zarówno dla kontraktów na czas określony, jak i nieokreślony. Zrezygnowano także z ograniczeń związanych z rozwiązywaniem umów terminowych. Będzie też można wypowiadać kontrakty krótsze niż 6 miesięcy.

Możliwość zawarcia trzech czasowych umów, maksymalny limit ich trwania oraz brak znaczenia przerw w zatrudnieniu dla procesu przekształcania kontraktów – to podstawowe rozwiązania, które wchodzą w życie.

22 lutego weszły w życie przepisy ograniczające stosowanie umów terminowych. Jak teraz liczyć 33-miesięczny okres zatrudnienia?

Od 22 lutego zmieniły się zasady zatrudnienia terminowego. Obowiązuje już czasowy limit stosowania takich kontraktów.

Omawiamy zmiany w kodeksie pracy, które wejdą w życie 22 lutego. Wprowadza je ustawa z 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks pracy oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1220). Nowelizacja obejmuje przede wszystkim umowy na czas określony, ale nie tylko. Zmiany dotyczą bowiem całego kodeksowego katalogu umów o pracę.

W dniu wejścia w życie nowelizacji kodeksu pracy należy przede wszystkim mieć na uwadze regulacje intertemporalne. To one bowiem określają zasady dotyczące umów trwających 22 lutego 2016 r.

Nowelizacja zrównuje okresy wypowiedzenia umów terminowych z okresami wypowiedzenia stosowanymi dotychczas w przypadku umów na czas nieokreślony. To pokłosie wyroku TSUE w sprawie Nierodzik (z 13 marca 2014 r., sygn. C-38/13), w której trybunał uznał, że nie ma podstaw do różnicowania okresów wypowiedzenia, które są jednym z warunków zatrudnienia, wyłącznie w oparciu o tymczasowy charakter zatrudnienia na podstawie umowy na czas określony. Byłoby to bowiem nieuzasadnionym obiektywnymi powodami nierównym traktowaniem pracowników zatrudnionych na czas określony.

Zasada „33 i 3” określająca limit czasowy i liczbowy zatrudnienia terminowego nie znajdzie zastosowania do wszystkich umów czasowych. Przepisy przewidują bowiem od niej cztery wyjątki. Jeden z nich, z uwagi na swoją nieostrość, może przyczynić się do prób obchodzenia ustawowych obostrzeń.