KULTURA FILM RECENZJE

„Don Jon” to popis artystycznej impotencji Josepha Gordona-Levitta. Na domiar złego doświadczony aktor i początkujący reżyser musi cierpieć na rozdwojenie jaźni. Choć we własnym filmie gra seksownego podrywacza, po drugiej stronie kamery przypomina oblanego rumieńcem nowicjusza.

Lubię filmy o kobietach. Prawdziwe, szczere do bólu. Te dobre – przeważnie takie są, złe – szybko zapominam. „Wstydu” nie zapomnę.

„Bilet na Księżyc” to film z innej planety. Można odnieść wrażenie, że jego akcja nie dzieje się w Polsce, lecz u Pana Boga w burdelu. Nowy film Jacka Bromskiego łączą z jego słynną trylogią ten sam koszarowy dowcip i festyniarska przaśność. Na domiar złego reżyser bardzo wąsko rozumie pojęcie opowieści inicjacyjnej – wydaje się, że odnosi je wyłącznie do erotycznych perypetii głównego bohatera.

Twórcom filmu "Kapitan Phillips" udało się uniknąć hollywoodzkich morałów. Brawurowa akcja tylko pozornie jest końcem tej historii.

„Thor: Mroczny świat” to widowisko chwilami oszałamiające, ale teraz nie da się inaczej: komiksowe blockbustery muszą być szybsze, głośniejsze, bardziej efektowne.

Za sprawą „Piety” Kim Ki-duk, genialny samouk i przewrażliwiony kabotyn w jednym, potwierdza pozycję pupila światowej krytyki filmowej.

Vincenzo Natali dość umiejętnie przerabia schematy horroru, szkoda jedynie, że "Istnienie" po godzinie traci napięcie.

"Gra Endera" jest przede wszystkim widowiskiem. Wystawnym, lecz niestety nudnawym i zaskakująco mało emocjonującym.

Choć akcja „Dwóch żyć” toczy się w okresie upadku muru berlińskiego, bohaterów wciąż blokują bariery broniące dostępu do historycznej prawdy. Film Georga Maasa sprawia wrażenie, jakby zrealizowano go w trakcie trwania godziny duchów. W ekranowym świecie trupy wypadają z szaf, a po korytarzach snują się bezwolnie widma przeszłości.

Wbrew początkowym obawom uczucie ckliwości występuje w „Nie zapomnij mnie” wyłącznie na poziomie tytułu. Film Davida Sievekinga okazuje się znacznie bardziej wyrafinowany niż wyciskacze łez w rodzaju „Chce się żyć”.

Paweł Pawlikowski nie obawia się pytań najistotniejszych: o wiarę w Boga i niewiarę w ludzi. Najciekawsza jest jednak zastosowana w „Idzie” forma. Zamiast werbli, muzyka sfer. Subtelność środków nie wyklucza odwagi serca.

„Piąta władza” to nie tylko biografia Juliana Assange’a, to przede wszystkim refleksja nad współczesnym funkcjonowaniem informacji.

Rodriguez niestety zapędził się w ślepą uliczkę, choć trudno się dziwić, że kręci filmy, za które publiczność go uwielbia. Tym razem jednak zabrakło świeżości i dobrych pomysłów.

Pauline Kael w klasycznym eseju „Kiss Kiss Bang Bang” dowodziła, że film nie musi być wielki, żeby podarować nam radość albo wzruszenie. „Romantyzm kina nie polega na historiach i ludziach, ale także na dziecinnym marzeniu o spotkaniu kogoś, kto odczuwa tak samo jak my”. „Z miłości do...” Paula Andrew Williamsa to spełnione marzenie o zbiorowym wzruszeniu.

Film „Życie Adeli. Rozdział 1 i 2” jest jednocześnie lekki jak pamiętnik nastolatki i wyrafinowany niczym filozoficzna powiastka.

Kilka żartów i ładnych pocztówkowych ujęć nie ratuje „AmbaSSady” Juliusza Machulskiego.