KULTURA FILM RECENZJE

"Wieczni chłopcy" Anthony’ego Marciano to niby komedia o mężczyznach, którzy nie chcą dojrzeć, ale brak jej humoru, wdzięku i lekkości.

„Chce się żyć” maszeruje przez kolejne festiwale przy akompaniamencie salw śmiechu i burz oklasków. Przyczyny tego aplauzu wydają się do pewnego stopnia zrozumiałe. Film Macieja Pieprzycy wyprowadził polskie kino z sali samobójców, pomógł mu urwać się ze stryczka i przegalopować na jasną stronę życia. Wbrew pozorom reżyser nie jest jednak cudownym uzdrowicielem, lecz znachorem aplikującym widowni przeterminowane panaceum.

Twórcy "Grawitacji" fundują widzowi kosmiczny bieg z przeszkodami, który obserwujemy, mocno wpijając palce w poręcze foteli. Do tego przepiękne zdjęcia Ziemi widzianej z oddalenia i złowrogi bezmiar czarnej otchłani. Rewelacja.

Nie najlepiej skończyła się zabawa Davide’a Manuliego konwencją filmów o Dzikim Zachodzie w obrazie „Legenda Kaspara Hausera”.

Nie ma co kryć: „Through the Never” to rzecz wyłącznie dla fanów Metalliki. Jeśli nie przepadacie za heavy metalem, omijajcie kina z daleka – jest ciężko i głośno. Jak każdy porządny koncert metalowy to bardzo intensywne przeżycie.

"Droga na północ" Miki Kaurismäkiego, czyli kino drogi w kraju tysiąca jezior i Świętego Mikołaja.

"Labirynt" to opowieść o amerykańskiej prowincji, jej mrokach i demonach. Chwilami szokuje, ale i wciąga.

"Wałęsa. Człowiek z nadziei" Andrzeja Wajdy to opowieść o bohaterze na miarę naszych możliwości.

Film Ralfa Huettenera stanowi jedyną w swoim rodzaju kombinację nieporadności i cynizmu. Zamiast rzekomego współczucia, oferuje bohaterom wyłącznie lekceważenie. Dolegliwości związane z nerwicą natręctw, zespołem Tourette’a i anoreksją stanowią dla reżysera pretekst do opowiedzenia kilku niesmacznych żartów. „Vincent chce nad morze” ogląda się jak pozbawioną wdzięku i subtelności zapowiedź młodszego o dwa lata „Poradnika pozytywnego myślenia”.

Kolejna animacja, której główny bohater wbrew przeciwnościom losu postanawia spełnić swoje najskrytsze marzenia. Tym razem mamy jednak do czynienia z przypadkiem ekstremalnym – tytułowy Turbo to bowiem ślimak (wolniejszy od toczącego się pomidora), który pragnie wziąć udział w wyścigu samochodowym.

Baltasar Kormákur w „Agentach” reanimuje gatunek buddy movie w stylistyce lat 80.

W pierwszej scenie „Najlepszych najgorszych wakacji” ojczym głównego bohatera ocenia jego potencjał na trójkę w dziesięciostopniowej skali. Na szczęście film Nata Faxtona i Jima Rasha zasługuje na znacznie wyższe noty.

Pinokio należy do najbardziej rozpoznawalnych bohaterów włoskiej kultury. Drewniany pajacyk z powieści Carlo Collodiego stał się bohaterem około setki filmów. W najnowszej animowanej adaptacji „Pinokia” próżno szukać charakterystycznego dla włoskiego mistrza wizualnego rozbuchania i barokowej przesady.

W świecie Ulricha Seidla nadzieja była do tej pory towarem ściśle reglamentowanym i deficytowym. Kontakt z pokładami tego uczucia, uwolnionymi w ostatniej części „rajskiej trylogii”, zapewne doprowadzi fanów Austriaka do szoku poznawczego.

Przygotowania do tego filmu trwały kilka lat. Media kreowały wizerunek Diany, który zmieniał się w zależności od okoliczności. Każdy, kto interesował się życiorysem księżnej, zdawał się mieć wyrobione zdanie na jej temat. Stała się własnością publiczną, my chcieliśmy wyjść poza schemat – przekonują twórcy.

Film Ariego Folmana jest wyraźnie podzielony na dwie części. Pierwsza, zresztą znakomita, jest ironicznym i dość gorzkim spojrzeniem na sławę i współczesny przemysł filmowy, stawia dość poważne w sumie pytania o istotę aktorstwa. Druga – animowana – to wizyta Robin na zorganizowanym przez wytwórnię zjeździe. I tu dopiero zaczyna się „Kongres” inspirowany Lemem.

„Sekretowi afrykańskiego dziecka” udaje się uniknąć melodramatycznego sentymentalizmu.

Mimo niecodziennej, apokaliptycznej otoczki, „To już jest koniec” gładko dopasowuje się do dotychczasowej filmografii całej obsady i operuje znajomym zestawem żartów.