KULTURA FILM RECENZJE

„Metro” to w najlepszym przypadku dobrze odrobiona lekcja ze schematów amerykańskiego kina katastroficznego.

Trudno oprzeć się wrażeniu, że Jia Zhangke zaszył się na kilka lat w wypożyczalni wideo, gdzie oglądał filmy Quentina Tarantino na przemian z „Upadkiem” Joela Schumachera. Nowe dzieło Zhangke wręcz rozsadza ekran adrenaliną.

"Dziś jestem blondynką” jest jak środkowy palec pokazany schematycznym filmom o walce z rakiem. Pod tym względem okazuje się jeszcze odważniejsze niż nagrodzone w Cannes „W pół drogi” Andreasa Dresena.

„Ostatnie piętro” to niestety kino niskich lotów. W filmie Tadeusza Króla na wyżyny talentu wznosi się tylko obsadzony w roli żołnierza przeklętego Janusz Chabior.

„Ani słowa więcej” to niby zwyczajna komedia romantyczna, tyle że jej bohaterowie nie są podlotkami, bliżej im do pięćdziesiątki.

„Stalingrad” to film technologicznie nowoczesny, fabularnie – anachroniczny. Fiodor Bondarczuk chciał złapać zbyt wiele srok za ogon.

Rzadki przypadek. Film zrealizowany przez stację telewizyjną HBO i przeznaczony na jej potrzeby trafia do kin. Chyba niepotrzebnie.

Po swoim brawurowym debiucie Danis Tanović rychło opuścił ziemię niczyją i dał się zamknąć w arthouse’owym getcie. Ogłoszona przed laty eksplozja nowego talentu okazała się jednak fałszywym alarmem, a kolejne filmy reżysera zasłużyły na miano artystycznych niewypałów. W „Piekle” Tanović niedbale obnosił przyduży garnitur odziedziczony po Krzysztofie Kieślowskim. W „Selekcji” uprawiał wątpliwy etycznie taniec z gwiazdami na linii bliskowschodniego frontu. Dotkliwą klęskę poniósł także za sprawą „Senady”.

W „Młodej i pięknej” François Ozon kontynuuje rozpoczętą już w debiutanckim „Sitcomie” prześmiewczą krucjatę przeciw zakłamanym przedstawicielom burżuazji.

Jeden z bohaterów „Powtórnie narodzonego” stwierdza, że o wojnie na Bałkanach powinno się opowiadać w stylu Bustera Keatona. Niestety scenariusz do filmu Sergia Castellitta napisał raczej ktoś pokroju Ilony Łepkowskiej.

„Płynące wieżowce” złośliwie zsuwają się ze sztandarów. Zamiast brać udział w politycznej awanturze, Tomasz Wasilewski siada okrakiem na barykadzie.

„W pierścieniu ognia”, druga część przebojowych „Igrzysk śmierci”, nie zachwyca, ale to wciąż solidna rozrywka, która ma dopiero przygotować widzów na wielki finał.

To powinien być dobry film – Ridley Scott za kamerą, scenariusz napisany przez Cormaca McCarthy’ego, na ekranie wielkie gwiazdy. Ale tylko aktorzy – oraz autor znakomitych zdjęć Dariusz Wolski – stanęli na wysokości zadania i próbują wnieść trochę życia do wysilonego, schematycznego widowiska, niezbyt umiejętnie ogrywającego klisze gangsterskiego kina.

„Pussy Riot. Modlitwa punka” jest wybuchowa niczym koktajl Mołotowa i dotkliwa jak cios milicyjną pałą. Dokument Mike’a Lernera i Maxima Pozdorovkina przekonuje, że punk nie umarł, nawet jeśli jest więziony w obskurnym łagrze.