Dopuszczalność zwolnienia pracownika z obowiązku świadczenia pracy

Niektórzy uważają, że jednostronne zwolnienie pracownika z obowiązku świadczenia pracy przez pracodawcę bez zgody pracownika jest niedopuszczalne. Wskazują przy tym na definicję stosunku pracy zawartą w art. 22 kodeksu pracy, zgodnie z którym przez nawiązanie stosunku pracy pracownik zobowiązuje się do wykonywania pracy określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonym przez pracodawcę, a pracodawca - do zatrudniania pracownika za wynagrodzeniem. Oznacza to, że zobowiązanie pracodawcy polega nie tylko na wypłacie wynagrodzenia, ale także na zatrudnianiu. Przez pojęcie zatrudnienia rozumie się przy tym umożliwienie pracownikowi faktycznego wykonywania pracy, a nie tylko utrzymanie formalnej więzi pomiędzy pracownikiem a pracodawcą. W rezultacie uznaje się, że pracownik jest nie tylko zobowiązany, ale i uprawniony do wykonywania pracy i może żądać dopuszczenia go do pracy, a pracodawca nie może według własnego uznania zrezygnować z świadczenia przez pracownika pracy (por. wyrok SN z 28 października 1998 r., (I PKN 361/98, OSNAPiUS 1999/23/750).

Moim zdaniem Taka możliwość przewidziana jest wprost w niektórych przepisach, np. w art. 39 ustawy z 24 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej (Dz.U. nr 170, poz. 1218 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem dyrektor generalny urzędu może zawiesić członka korpusu służby cywilnej w pełnieniu obowiązków, jeżeli zostało wszczęte przeciwko niemu postępowanie dyscyplinarne lub karne. W zakresie stosunków pracy na podstawie umowy o pracę zawieszenie w wykonywaniu pracy nie jest co prawda przedmiotem regulacji, ale zwolnienie z obowiązku świadczenia pracy jest praktykowane w określonych przypadkach uzasadnionych koniecznością ochrony interesów pracodawcy.