Przepisy unijne nie ustanawiają jednolitej rekompensaty finansowej za utratę zatrudnienia w razie grupowych redukcji etatów. Przewidują jedynie procedurę ochronną (np. wymóg konsultacji zwolnień z reprezentacją pracowników). Regulacje krajowe, nawet jeśli zakładają odmienne rekompensaty dla zatrudnionych na takich samych umowach, nie mogą być oceniane pod kątem zgodności z prawem UE. Tak wynika z wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE z 17 marca 2021 r.
Sprawa, którą rozpatrywał trybunał, dotyczyła pracownicy z Włoch, która od 2013 r. była zatrudniona na podstawie umowy na czas określony. 31 marca 2015 r. jej kontrakt został przekształcony w stały etat (na czas nieokreślony). Niecałe dwa lata później pracodawca wszczął procedurę zwolnień grupowych i rozwiązał umowy z 350 zatrudnionymi, w tym ze wspomnianą pracownicą. Włoski sąd stwierdził niezgodność z prawem tych redukcji etatów i nakazał wypłatę odszkodowania oraz przywrócenie do pracy wszystkich zainteresowanych zatrudnionych z wyjątkiem pracownicy, której sprawa trafiła do TSUE. Uzasadnił to tym, że tylko jej umowa o pracę przekształciła się po 7 marca 2015 r., a więc po czasie gdy zmieniły się włoskie przepisy (zatrudnieni na czas nieokreślony po tej dacie nie mogą ubiegać się o przywrócenie do pracy po nieuzasadnionym zwolnieniu grupowym, przysługuje im jedynie odprawa).
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.