Delegowany do pracy za granicę ma najniższą podstawę składek

Podstawę, od której opłaca się składki na ubezpieczenia społeczne za pracowników, stanowi przychód w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jaki otrzymują ze stosunku pracy. Z podstawy tej wyłączone są przychody enumeratywnie wyliczone w rozporządzeniu ministra pracy i polityki socjalnej z 18 grudnia 1998 r.

Warunki wyłączenia

Zgodnie z par. 2 ust. 1 pkt 16 wspomnianego rozporządzenia w przypadku pracowników zatrudnionych za granicą w polskich firmach od uzyskanego przez nich przychodu, od którego trzeba opłacić składki, odejmuje się część wynagrodzenia w wysokości równowartości diety przysługującej z tytułu podróży służbowych poza granicami kraju (za każdy dzień pobytu). Chodzi o dietę określoną w przepisach w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju. Jednak tak ustalony miesięczny przychód tych osób stanowiący podstawę wymiaru składek nie może być niższy od kwoty przeciętnego wynagrodzenia, przyjętego do ustalenia rocznej podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe. W 2014 r. wynagrodzenie to wynosi 3746 zł. Gdy zatem zatrudniony przebywa za granicą cały miesiąc, to obniżenie podstawy wymiaru składek o równowartość diet nie może spowodować, że podstawa ta będzie niższa od wymienionej kwoty.