Osoba pracująca za granicą podlega systemowi ubezpieczenia zdrowotnego kraju, w którym wykonuje obowiązki zawodowe. Tam też opłaca składki zdrowotne. Zasada ta nie dotyczy pracowników sezonowych i delegowanych.
Prawo do świadczeń zdrowotnych w innym niż Polska państwie UE jest powiązane nie tylko z obywatelstwem, ale przede wszystkim z miejscem pracy. To ono określa, któremu systemowi ubezpieczeń zdrowotnych podlega pracownik. Zasada jest prosta – obywatel wybranego kraju UE (w tym również Polak) zawiera ubezpieczenie zdrowotne i opłaca składki w tym państwie, w którym pracuje. Podobnie jest z członkami jego rodziny. Jeżeli przebywają oni za granicą (niekoniecznie pracując), są objęci systemem ubezpieczeniowym obowiązującym w tamtym regionie.
Oznacza to, że jeżeli chcą przyjechać do Polski (np. na urlop lub załatwić jakieś sprawy), to jeszcze przed wyjazdem powinni we właściwej zagranicznej instytucji ubezpieczeniowej wyrobić europejską kartę ubezpieczenia zdrowotnego (EKUZ). Tylko dzięki niej zyskają prawo do leczenia w Polsce (bo nie są już ubezpieczeni w NFZ). Brak EKUZ nie przekreśla ich szans na dostęp do świadczeń zdrowotnych w tym czasie, ale może oznaczać spore utrudnienia. Część świadczeniodawców może żądać zapłaty za udzieloną opiekę.
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.