Cięcie kosztów nie musi oznaczać zwolnień

Od wielu tygodni widmo kryzysu zagląda do naszych biur, fabryk, domów. Trwają debaty, jak długi ten kryzys będzie, a jak głęboki, czy dotknie to naszą gospodarkę mniej niż inne, czy może wprost przeciwnie. Opinii jest wiele i są tak różnorodne, że na pewno ktoś trafi, ale kto - okaże się post factum. Trzeba więc szczerze sobie powiedzieć, że jak to naprawdę będzie, to po prostu nie wiadomo. A skoro nie wiadomo, to wszyscy powinni się przygotować, jeśli nie na najgorsze, to przynajmniej na złe. Gdy przychody spadają i nie widać szans na ich zwiększenie, a wręcz trzeba założyć, że mogą jeszcze spadać, to nie pozostaje nam nic innego jak ograniczać koszty. Najpierw rezygnujemy ze zbytków, potem tniemy wydatki na reklamę, usługi zewnętrzne, aż dochodzimy do kosztów stałych, w których zazwyczaj staramy się ograniczyć wydatki osobowe. Zwalniamy więc ludzi.

Już dziś widać, że podejścia do redukcji, czy może raczej restrukturyzacji zatrudnienia, są różne. I w zależności od wielu czynników wewnętrznych i zewnętrznych w tym perspektyw branży czy celu, jaki chcemy osiągnąć, rzeczywiście powinny one być różne. Najczęściej stosuje się tradycyjny już sposób redukcji kosztów osobowych, czyli rozwiązanie stosunków pracy z wybraną grupą. Ale też przedsiębiorcy zaczynają sięgać po inne, mniej lub bardziej skomplikowane próby utrzymania zespołu przy jednoczesnym poszukiwaniu redukcji kosztów osobowych, np. poprzez zmianę sposobu rozliczania czasu pracy, ograniczanie czasu pracy, ograniczanie wynagrodzenia czy zmiany formy świadczenia pracy. Wszystko zależy od tego, jak bardzo zależy nam na utrzymaniu zasobów ludzkich, którymi dysponujemy, jak trudno byłoby w przyszłości zespół taki odtworzyć, abyśmy znowu mogli robić to, co robimy - produkować, sprzedawać, doradzać czy choćby tylko sprzątać.