W II połowie roku zakłady opieki zdrowotnej mogą mieć kłopoty finansowe

Pod koniec 2008 r. w ochronie zdrowia doszło do napięć i konfliktów pomiędzy dyrektorami szpitali publicznych a NFZ. Ich kumulacja nastąpiła 22 grudnia podczas spotkań w Ministerstwie Zdrowia. Brali w nich udział dyrektorzy placówek klinicznych i samorządowych, marszałkowie odpowiedzialni za ochronę zdrowia w swoich województwach oraz minister zdrowia Ewa Kopacz, wiceministrowie Jakub Szulc i Adam Fronczak i prezes NFZ Jacek Paszkiewicz. Efektem tych bardzo nerwowych rozmów jest porozumienie, które ma zapewnić publicznym placówkom medycznym w I połowie 2009 r. nie mniej pieniędzy niż w II półroczu 2008 r. Nie będzie jednak, tak jak dotychczas, wydzielonej kwoty tylko na wynagrodzenia. Na spotkaniu ustalono, że szpitale nie będą musiały zwiększać liczby wykonywanych procedur medycznych. Aby zrealizować to założenie przy utrzymanej cenie 51 zł za punkt przeliczeniowy, należałoby zwiększyć liczbę punktów poszczególnych świadczeń. W przypadku niektórych procedur wysokospecjalistycznych, np. w onkologii, tak się już stało, a np. w urologii czy chirurgii jest to zapowiadane. Ma się tym zająć powołany w styczniu specjalny zespół ekspertów.

Dotrzymać porozumienia

Istotą każdej umowy jest wola i możliwość jej praktycznej realizacji. Do pierwszej cechy wspomnianego porozumienia trudno zgłaszać zastrzeżenia, ale wykonanie zapisanych ustaleń może powodować wiele problemów. Nie ma bowiem fizycznej możliwości zrealizowania ich w całości. Potwierdzi to każdy dyrektor szpitala, który negocjował kontrakt po 22 grudnia ubiegłego roku. Wynika to chociażby z faktu, że struktura i liczba zabiegów w szpitalach bardzo się różnią, także w czasie. Trudno zatem prognozować w prosty w sposób, jaka będzie struktura i liczba wykonywanych zabiegów w 2009 roku. Z tego powodu nie wszystkie placówki medyczne dostaną pieniądze zapisane w porozumieniu. Tak już się dzieje.