Stanowisko fiskusa dotyczące sposobu rozpoznawania kosztów uzyskania przychodów związanych ze ściąganiem wierzytelności jest niekorzystne dla przedsiębiorców.
W ocenie organów podatkowych wydatki ponoszone na nabycie wierzytelności przeznaczonych do windykacji, jako bezpośrednio związane z przychodami, mogą być ujmowane w kosztach podatkowych jedynie w takiej proporcji, w jakiej przychód ze spłaty wierzytelności odpowiada jej wartości nominalnej. O ile jeszcze kwalifikacja wydatków na nabycie wierzytelności jako kosztów bezpośrednio związanych z przychodami może znaleźć swoje uzasadnienie, o tyle podejście organów podatkowych do sposobu ich rozliczania budzi wątpliwości.
Konsekwencją preferowanego przez organy podatkowe sposobu rozliczania kosztów jest to, że podatnicy są uprawnieni do rozpoznania pełnej kwoty wydatku na nabycie wierzytelności, jedynie gdy dłużnik spłaci cały dług. Praktyka jednak pokazuje, że już w momencie nabycia wierzytelności należy liczyć się z tym, że jedynie jej część zostanie ściągnięta. W najgorszym przypadku, gdy dług nie zostanie zapłacony, podatnicy zostają na trwałe pozbawieni możliwości rozpoznania kosztów uzyskania przychodów.
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.