Nie ma jednej stawki podatku do nieruchomości dla domków letniskowych. Aby pobrać niższy podatek, właściwy dla budynków mieszkalnych, należy traktować je jako "centrum życiowe" - uznał WSA.
Mężczyzna złożył odwołanie od decyzji burmistrza określającej wysokość podatku od nieruchomości. Chciał, aby jego dom letniskowy podlegał daninie według niższej stawki właściwej dla budynków mieszkalnych - zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2010 r. nr 95, poz. 613). Argumentował, że zgodnie z przepisami o polskiej klasyfikacji obiektów budowlanych budynki letniskowe powinny być traktowane tak, jak mieszkalne. Nie przekonało to samorządowego kolegium odwoławczego, które argumentowało, że skoro mężczyzna nie realizuje swoich potrzeb mieszkaniowych w budynku letniskowym, to nie może opodatkować go według niższej stawki.
Sprawa trafiła do WSA w Poznaniu, który zgodził się z przedstawicielami fiskusa. Argumentował, że budynek mieszkalny to obiekt budowlany, który służy stałemu zamieszkiwaniu, a letniskowy nie nabierze takich cech dzięki temu, że mężczyzna przebywa w nim okresowo. Dla stosowania niższej stawki konieczne jest traktowanie go jako centrum życiowego, co potwierdza m.in. wyrok gdańskiego WSA z 23 maja 2006 r. (sygn. akt I SA/Gd 322/04). Sąd przypomniał także, że Polska Klasyfikacja Obiektów Budowlanych nie ma zastosowania przy dokonywaniu klasyfikacji budynków na potrzeby określenia wysokości podatku od nieruchomości. Wyrok nie jest prawomocny. Wyrok WSA w Poznaniu z 22 listopada 2013 r. (sygn. akt III SA/Po 253/13).
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.