Podatek od nieruchomości zależy od powierzchni użytkowej. Jeśli jest ona w rzeczywistości mniejsza, niż wynika z dokumentów, to niższy jest też podatek.
Ustawa z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 95, poz. 613) określa, że podstawę opodatkowania dla budynków lub ich części stanowi powierzchnia użytkowa.
Przepisy określają też, że nie całą powierzchnię należy wliczać do podstawy opodatkowania. Zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50 proc., a jeżeli wysokość jest mniejsza niż 1,40 m, powierzchnię tę pomija się. Oznacza to, że powierzchni w miejscach, w których wysokość od podłogi do sufitu jest niższa niż 1,4 m, w ogóle się nie opodatkowuje. Natomiast powierzchnię w miejscach, w których wysokość jest wyższa niż 1,40 m, a niższa niż 2,20 m, zalicza się do powierzchni opodatkowanej w połowie.
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.