Pranie munduru bez ulgi

Obowiązek wypłacania strażnikom miejskim ekwiwalentu za pranie mundurów służbowych wynika zarówno z art. 21 ust. 1 ustawy o strażach gminnych (Dz.U. z 2013 r. poz. 1383 ze zm.), rozporządzenia Rady Ministrów z 28 lipca 1998 r. (Dz.U. z 1998 r. nr 112, poz. 713 ze zm.), jak i z art. 237 kodeksu pracy.

Gmina sądziła, że w takim wypadku ma zastosowanie zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 11 ustawy o PIT. Przepis ten dotyczy świadczeń rzeczowych i ekwiwalentów, jeśli przysługują one na podstawie przepisów o bezpieczeństwie i higienie pracy, a zasady ich przyznawania wynikają z odrębnych przepisów.

Prawo do zwolnienia z podatku potwierdził dyrektor IS w Warszawie. Innego zdania był minister finansów. Wyjaśnił, że zwolnienie, na które powołała się gmina, dotyczy tylko ekwiwalentu za pranie odzieży roboczej, a nie mundurów służbowych. Odzież robocza musi, zgodnie z opinią Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, spełniać wymagania Polskich Norm i być przeznaczona do wykonywania prac określonych w art. 237 kodeksu pracy. Takie prace powinny m.in. powodować przyśpieszone niszczenie ubrań bądź wymagać zachowania ich szczególnej czystości, specjalnego kroju itp. Mundury nie spełniają tych warunków i nie są odzieżą roboczą w rozumieniu przepisów o BHP. Minister wyjaśnił, że służą one do oznaczania przynależności do określonej jednostki organizacyjnej lub wykonywania określonych funkcji albo służby. To oznacza, że wypłacany strażnikom miejskim ekwiwalent jest opodatkowany. 

indywidualna ministra finansów z 14 grudnia 2015 r., nr DD3.8222.2.196.2015.CRS.