W prawie bilansowym zakwalifikowanie wydatku do aktywu, a w konsekwencji ujęcie tego wydatku w kosztach działalności jednostki na przestrzeni kilku okresów sprawozdawczych jest uwarunkowane spełnieniem pewnych warunków. Do najbardziej istotnych należy kontrola nad aktywem i prawdopodobieństwo osiągnięcia w przyszłości ekonomicznych korzyści wynikających z posiadania tych aktywów. Jak należy rozumieć te pojęcia?
Kontrola aktywów oznacza kontrolę ekonomiczną. Nie jest zatem wymagane prawo własności czy współwłasności zasobów majątkowych, aby mogły być one uznane za aktywa jednostki. Istotne jest natomiast, aby jednostce przypadały wszelkie korzyści ekonomiczne wynikające z danego aktywu. Przykładem może być tutaj umowa leasingu finansowego, gdzie finansujący zachowuje prawo własności, ale gdzie wszelkie ryzyka i korzyści ekonomiczne związane z kontrolowanym aktywem przypadają korzystającemu.
W konsekwencji przyjęcia orientacji bilansowej ponoszenie wydatków niekoniecznie przyczynia się do powstania aktywów, jeżeli aktywa te nie przyniosą w przyszłości określonych korzyści ekonomicznych, a z drugiej strony, brak przez jednostkę poniesionych nakładów nie wyklucza powstania aktywów. Także trudności z określeniem wiarygodnej wartości mogą w praktyce wykluczyć ujęcie składnika w bilansie.
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.