Jeśli nierezydent nie spełnia wymogów określonych w ustawie o urzędach i izbach skarbowych, to do spółki w której jest komandytariuszem, nie stosuje się przepisów o wyznaczeniu właściwego urzędu skarbowego – orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Skarżącą była spółka komandytowa, a jednym z komandytariuszy był nierezydent w rozumieniu przepisów prawa dewizowego. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo dewizowe (Dz.U. z 2002 r. nr 141, poz. 1178 z późn. zm.) nierezydentami są m.in.: osoby fizyczne mające miejsce zamieszkania za granicą oraz osoby prawne mające siedzibę za granicą, a także inne podmioty mające siedzibę za granicą, posiadające zdolność zaciągania zobowiązań i nabywania praw we własnym imieniu.
Spółka chciała wiedzieć, czy w przypadku gdy jednym z komandytariuszy jest nierezydent stosuje się do niej przepis ustalający właściwość urzędu skarbowego. Jak wynika z art. 5 ust. 9a ust. 7 lit. c) ustawy o urzędach i izbach skarbowych (t.j. Dz.U. z 2004 r. nr 121, poz. 1267 z późn. zm.) wyznaczenie urzędu skarbowego może dotyczyć osób prawnych, które są zarządzane bezpośrednio lub pośrednio przez nierezydenta w rozumieniu przepisów prawa dewizowego lub nierezydent dysponuje co najmniej 5 proc. głosów na zgromadzeniu wspólników albo na walnym zgromadzeniu.
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.