Podmiot prowadzący zakład opiekuńczo-leczniczy może pozwać Skarb Państwa lub gminę o zapłatę różnicy między rzeczywistymi kosztami pobytu chorego a opłatą wynikającą z przepisów.
Wskutek uchylenia ustawy o zakładach opieki zdrowotnej (ZOZ) przez ustawę z 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz.U. nr 112, poz. 654) przestał obowiązywać jej art. 34a, będący podstawą do ustalania wysokości odpłatności. Obecnie następuje to wyłącznie w oparciu o art. 18 ust. 1 lub 2 ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz.U. z 2008 r., poz. 164, poz. 1027 z późn. zm.). Przepisy te stanowią, że pensjonariusz przebywający w takim zakładzie ponosi koszty zakwaterowania i wyżywienia. Miesięczna opłata nie może być wyższa niż 250 proc. najniższej emerytury lub kwota odpowiadająca 70 proc. miesięcznego dochodu tej osoby w rozumieniu przepisów o pomocy społecznej (ust. 1, w ust. 2 określono odpłatność za pobyt dziecka).
Za niskie dochody
W większości przypadków dochody uzyskiwane przez pensjonariuszy zakładu opiekuńczo-leczniczego (ZOL) nie pokrywają kosztów ich pobytu, zwłaszcza że z reguły są to zasiłki: stały, pielęgnacyjny lub renta socjalna. Różnica między tak ustaloną odpłatnością a rzeczywistymi kosztami pobytu nie powinna obciążać placówki medycznej. Aktualność zachowuje wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) w Bydgoszczy z 19 listopada 2008 r. (sygn. II SA/Bd 684/08), w którym stwierdzono, że ZOZ „...musi tak zorganizować swoją działalność, aby nie ponieść straty w związku z wydaniem decyzji, którą jest obowiązany wykonać, jednocześnie nie może żądać opłaty w wyższej wysokości, wynikającej z aktualnej sytuacji rynkowej, wpływającej na możliwość zapewnienia odpowiedniego wyżywienia (...) czy odpowiedniego standardu zakwaterowania (...).”
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.