Przyspieszenie i optymalizacja, czyli rządowy kierunek polityki energetycznej

Zatrzymanie „monumentalnej, niepotrzebnej, źle przygotowanej i irracjonalnej” inwestycji w kompleks Olefiny III, który zgodnie z planami poprzedniego zarządu miał być trzonem petrochemicznej działalności spółki, to najnowszy przejaw oszczędnościowego trendu, coraz bardziej widocznego w polityce rządu Donalda Tuska wobec państwowych aktywów. Powodem ogłoszonej wczoraj decyzji jest wymknięcie się spod kontroli kosztów flagowego przedsięwzięcia Daniela Obajtka. W 2018 r. zakładano, że będzie ono kosztować spółkę ok. 8,3 mld zł, wydano już ok. 13 mld zł, a całkowity koszt szacuje się nawet na ponad 50 mld zł. Nie oznacza to jednak rozbiórki powstałych już konstrukcji. Zakontraktowane prace o wartości 22 mld zł zostaną wykonane – z tym że obiekt zostanie przeprojektowany.

Próby optymalizacji widać w projektach jądrowych

Spośród pięciu przedsięwzięć z politycznym zielonym światłem na budowę atomu w momencie rządowej sukcesji dziś aktywne pozostają de facto dwa: program rządowy zakładający budowę dużych elektrowni oraz plany małych reaktorów modułowych (SMR) firmowane przez Orlen i należący do Michała Sołowowa Synthos. Oba przeszły spore zmiany. W przypadku inwestycji w Choczewie dąży się do poprawy warunków współpracy z amerykańskimi partnerami. W tym kierunku prowadzone są negocjacje umowy pomostowej, która określi zasady finansowania prac projektowych w miesiącach poprzedzających podpisanie ostatecznego kontraktu na budowę. Zaangażowanie publicznych środków mają też pomóc ograniczyć – opisywane w DGP – plany dotyczące drugiej elektrowni, w tym wyłonienie partnerów w konkurencyjnym postępowaniu. Na wczorajszym spotkaniu z dziennikarzami pełnomocnik rządu ds. strategicznej infrastruktury energetycznej Wojciech Wrochna potwierdził, że udział kapitałowy w projekcie będzie jednym z kluczowych kryteriów, na bazie których rząd wybierze technologię dla EJ2.