Krupa: Z czego rozliczać władzę? Z nierówności

Ostatnio więcej uwagi przykłada się do tego właśnie czynnika. Mniejsze nierówności dają pozytywne efekty społeczne napędzające wzrost gospodarczy. Z ostatnich badań wynika, iż mimo spadku bezrobocia w Europie płace nie rosną. Znaną metaforę „przypływu podnoszącego wszystkie statki” można zamienić na metaforę „przypływu, który podnosi duże, ciężkie jachty i barki, a małe łódeczki rozbija o skały”. Kolejny mit polskich specjalistów od gospodarki to teoria ekonomii skapywania, którą obalono już dawno, udowadniając, że kolejny dom czy jacht zakupiony przez bogacza płacącego niskie podatki wcale nie przyczynia się do wzrostu bogactwa pozostałych. John Galbraith przyrównał teorię triple down do owsa rzucanego koniowi na drogę, by określić, ile z obniżki podatków dla bogaczy zyskują biedni. Wreszcie nie można utożsamiać bogaczy (prezesów i szefów korporacji zagranicznych) z małymi i średnimi przedsiębiorcami, którzy (to prawda) tworzą miejsca pracy. Z reguły ci pierwsi nie tworzą żadnej wartości dodanej dla społeczeństwa, a ich efektywność i merytoryczność zajmowanej pozycji nierzadko budzi wiele kontrowersji wśród pracowników szeregowych.