Bąk: Tak. Piłem i jeździłem

A wiem to, bo na Malcie obowiązuje limit 0,8 promila i mniej więcej tyle miałem, gdy ruszałem samochodem spod plaży, na której przez cały dzień leniwie sączyliśmy ze znajomymi białe gavi, przegryzając je od czasu do czasu specjałami z grilla. I wiecie co? Jedynym odczuwalnym efektem ubocznym tego grillowania była piekąca mnie głowa – ponieważ porasta ją jedynie bardzo rzadki mech, to w kwietniowym śródziemnomorskim słońcu nabrała koloru tyłka pawiana. I to już naprawdę wszystko, co doskwierało mi w drodze powrotnej do naszego mieszkania w Sliemie. Cała reszta mojego organizmu funkcjonowała nawet lepiej niż zwykle – mimo lewostronnego ruchu ani razu nie pojechałem pod prąd na rondzie. W bardzo wąskich uliczkach nie zahaczyłem o ani jedno lusterko czy krawężnik. Hamowałem łagodniej i z większym wyprzedzeniem niż zwykle. Przyspieszałem i zmieniałem bieg bez zbędnej brutalności. Byłem zrelaksowany, ale nie na tyle, by zapomnieć o zapięciu pasów. I ani razu nie przekroczyłem dozwolonej prędkości. Z kolei 66-konna kia picanto z lokalnej wypożyczalni wydała mi się wystarczająco dynamiczna, całkiem dobrze wykonana, a do tego ładna. W żadnym wypadku nie byłem pijany. Tego określenia używa się w stosunku do ludzi, którzy nie potrafią wypowiedzieć słowa „Gibraltar”, a chwilę potem zasypiają z głową w muszli klozetowej. Mnie jedynie dopadło uczucie błogości, które przełożyło się na wyrozumiałość, życzliwość i łagodność.