#Pisarze w sieci

Tegoroczna laureatka literackiego Nobla Alice Munro nie przyjechała do Sztokholmu, by osobiście odebrać nagrodę. Ale krótko po ogłoszeniu werdyktu Akademii Szwedzkiej Margaret Atwood, inna wybitna pisarka kanadyjska, a zarazem wieloletnia przyjaciółka Munro, opublikowała w internecie dwa zdjęcia, zarejestrowane podczas prywatnej celebracji, jaką panie urządziły sobie w Victorii, w British Columbia. Na jednej z fotografii pisarki pozują w przyjacielskich objęciach, w kolejnym ujęciu – trzymają w dłoniach kieliszki z szampanem. „W sekretnej kryjówce, w #Victoria BC Empress Hotel, #Alice Munro i ja miałyśmy wczoraj swoje ciche »hura«” – napisała 74-letnia Atwood, której posty na Twitterze śledzi prawie pół miliona internautów. Zaledwie kilka dni wcześniej uwagę mediów przyciągnął twitterowy post Joyce Carol Oates, cenionej amerykańskiej pisarki, trzykrotnie nominowanej do Nagrody Pulitzera i często wymienianej w gronie mocnych kandydatek do Nobla. Zdaniem jednego z serwisów internetowych Oats dopuściła się klasycznego hejtingu na Trumanie Capocie. W poście z 13 października 2013 roku czytamy: „To ironia, że zostałam jurorką Nagrody im. Trumana Capote’a, biorąc pod uwagę, że on w pewnym ćpuńskim wywiadzie powiedział, że mnie nie znosi i że powinno się mnie poddać egzekucji. LOL”. Nie wiadomo, co bardziej zdumiało czytelników: niedyplomatyczne sformułowanie „ćpuński” czy młodzieżowy skrót LOL (laughing out loud), umieszczony na końcu zdania. W międzyczasie Salman Rushdie stoczył zaciętą batalię o prawo pisarzy do twittowania. U jednych zyskał poklask, inni szydzili zeń na całego. Ale pytanie, czy cenieni autorzy powinni adaptować na własne potrzeby język internetowych portali społecznościowych, stał się w ostatnich miesiącach przedmiotem burzliwej dyskusji.