Bez kierownicy jak bez ręki. Zatem odszkodowanie się należy

Powódka w pierwszej połowie 2015 r. postanowiła uzyskać prawo jazdy. W tym celu zapisała się na kurs. 20 maja 2015 r., podczas drugiej lekcji jazdy, doszło do wypadku komunikacyjnego. W jego wyniku kobieta doznała licznych obrażeń ciała, w tym m.in. urazu głowy, wstrząśnienia mózgu, a także obrażeń jamy ustnej oraz urazu klatki piersiowej i złamania żebra. Wkrótce później okazało się, że ma też pourazowy krwiak podtwardówkowy. Względem instruktora nauki jazdy wszczęto postępowanie karne. Zostało ono warunkowo umorzone, co oznacza, że stwierdzono winę mężczyzny. Zakład ubezpieczeń wypłacił kursantce 20 tys. zł tytułem zadośćuczynienia, zwrócił koszty leczenia w kwocie 523 zł oraz przyznał ryczałt na koszty związane z leczeniem w wysokości 100 zł. Kobieta oczekiwała jednak zadośćuczynienia w wysokości 100 tys. zł. Nie było więc sporu co do odpowiedzialności ubezpieczyciela, lecz jedynie co do należnej poszkodowanej kwoty. Sprawa trafiła do sądu. Ten zaś zdecydował się przyznać powódce 40 tys. zł, aby łączna kwota zadośćuczynienia wynosiła 60 tys. zł. Ustawodawca nie sprecyzował konkretnych mierników lub zasad ustalania wysokości zadośćuczynienia. Pozostawił to swobodnemu uznaniu sędziowskiemu. Sąd rozpoznający tę sprawę zaś zaznaczył, że po wypadku powódka mogła się źle czuć, cierpiała. Samo to jednak nie uzasadniałoby tak wysokiego zadośćuczynienia. Istotny wpływ na wyrok miało to, że kobieta, która uznała, iż potrzebuje prawa jazdy, ma teraz awersję do jeżdżenia samochodem.