TDNDGP WEEKEND

Czy te oczy mogą kłamać? – im rzadziej zadajemy sobie to pytanie, tym lepiej. Niestety, wciąż zadajemy je zbyt często.

KSIĄŻKI | Ta książka ma szansę trafić w Polsce na podatny grunt. Jest to bowiem rzecz o sztuce protestu. Przypuszczam, że wielu ludzi z narastającym zdumieniem obserwuje rozwój wydarzeń w naszym kraju – osobliwy festiwal politycznej arogancji połączonej z groteskowym nieudacznictwem – i sama obserwacja z wolna przestaje im wystarczać. „Listy do młodego kontestatora” nie są jednak ani instrukcją zwoływania grup sprzeciwu, ani podręcznikiem zarządzania masowym buntem – wręcz przeciwnie, jest to esej o tym, w jaki sposób można nie zgadzać się indywidualnie i na własny rachunek. Christopher Hitchens wiedział, o czym pisze, ponieważ publiczne wyrażanie niezgody uczynił w pewnym sensie swoim zawodem: był jednym z najzacieklejszych i najzłośliwszych polemistów, jakich wydała anglosaska publicystyka w ciągu ostatnich paru dekad.

Donald Trump nie przejął się tym, że jako prezydent największego mocarstwa świata ma teraz inne zadania niż przed wyborami. Pozostał biznesmenem gotowym w każdych okolicznościach pomnażać majątek. Nawet wykorzystując przy tym markę „Biały Dom”

PiS uwielbia to, co centralne i duże. Ale z takimi reformami jest kłopot: najważniejsze są w nich drobiazgi. O nie najłatwiej się potknąć. Uniesieni wyborczą euforią politycy PiS przechwalali się, że będą rządzić krajem przez osiem, a może nawet 12 lat. Jednak władza partii Jarosława Kaczyńskiego może skończyć się na jednej kadencji.

Ile zawodów zniknęło w Ameryce od 1950 r. z powodu automatyzacji pracy? James Bessen, ekonomista z Uniwersytetu Bostońskiego, wcześniej przedsiębiorca internetowy, twierdzi, że tylko jeden.

Wielki patriota, niestrudzenie pracujący dla swojej ojczyzny. Nieszukający osobistej korzyści, lecz dobra kraju. Walczący z patologiami. Dostrzegający bolączki trapiące zwykłych ludzi, ale i jedyny mający ogląd całości spraw państwowych. Jedyny zdolny do podjęcia wiążących decyzji. Utrzymujący kontrolę nad otoczeniem nie tylko autorytetem osobistym, ale również dzięki pewnej aurze tajemniczości. Dzięki temu, że tylko w jego gabinecie zbiegają się wszystkie nitki władzy.

Konflikt polityczny jest w demokracji zjawiskiem tak naturalnym, jak u wielu z nas wiosenne alergie. Są kraje, w których te konflikty przybierają formy ostrej agresji werbalnej, ale ostatecznie łagodzą je niepisane, dobre obyczaje. U nas? Pisanie o przeciwnikach, że są Targowicą albo że cofają kraj do PRL, może być dla niektórych zabawne, bo ludzie mają różny kapitał kulturowy oraz poczucie humoru. Publicystyczna przesada i swoboda bywają utrapieniem – mniejszym jednak od cenzury. Niestety, ta zasada działa wtedy, kiedy działa...

W 2012 r. Alvin E. Roth z Uniwersytetu Stanforda dostał ekonomicznego Nobla (ten honor podzielił wtedy z Lloydem Shapleyem). Nagrodę otrzymał za ekonomiczne swatanie, czyli kojarzenie podaży z popytem w różnych praktycznych sytuacjach.

Czym jest fake news? Zmanipulowanym kłamstwem noszącym pozory prawdziwości. Czym jest fejk rząd? Bytem konstytucyjnym, który debatę spycha w rejony, gdzie prawda nie ma znaczenia, a politykę opiera nie na faktach, lecz na interpretacjach

Zanim maszyny zniszczą ludzkość – jak w „Terminatorze” albo „Matrixie” – pozbawią nas zdobyczy państwa opiekuńczego. Zagrożone są nasze emerytury, renty, 500 plus, urlopy macierzyńskie. Chyba że rewolucja technologiczna pójdzie w parze z rewolucją podatkową.

Na pierwszy rzut oka wydały mi się identyczne. Urodziły się tego samego dnia i w tym samym miejscu, nadano im podobne imiona i miały tak samo wielkie serca.

- Wymiar sprawiedliwości to nie teatr jednego aktora, lecz praca zespołowa. I nieustanny kontakt z ludźmi. To nie jest tak, że wszyscy są źli, ale jeden zły sędzia jest w stanie zepsuć wizerunek wszystkich - mówi Bartosz Pilitowski z Court Watch.

Blizny. Grube. Poskręcane jak postronki. Zawsze ciął się do łokcia. A tak lubi nosić T-shirty. Z zabawnymi obrazkami lub napisami. Taki pogodny facet, z poczuciem humoru. I taki poharatany. Mój mąż.

Szkoła nie chce dzielić się władzą, a rodzice kultywują postawę roszczeniową: „Wyrwę coś dla swego dziecka”. Przy naszej kulturze lepiej, by rodzice byli z daleka od szkoły.

Nawet jeżeli rodzic pił, bił i nie płacił alimentów, to gdy trafi do domu pomocy społecznej, dorosłe dziecko i tak musi za niego zapłacić. I nie ma co się odwoływać do sądów, bo tych historie z dzieciństwa nie interesują