liberałowie

Przed pierwszą turą wyborów prezydenckich kandydaci starali się nie poruszać tematyki gospodarczej.

Binjamin Netanjahu od dekady nie był tak blisko utraty władzy.

Skąd przychodzimy, kim jesteśmy, dokąd zmierzamy? Niedawno, dzięki Europejskiej Sieci Pamięć i Solidarność miałam okazję słuchać Chantal Delsol, francuskiej filozofki i historyczki idei, konserwatywnej liberałki, która próbowała zdekonstruować pewną wyższość, z jaką Zachodnia Europa patrzy na polityczne przygody Polski i Węgier.

Bardziej empatyczni, otwarci, tolerancyjni, ciekawi świata, gotowi na zmiany. Dawno i nieprawda. Polski liberalizm jest dziś równie radykalny i zamknięty na debatę jak konserwatyści z PiS.

Grzegorz Schetyna wraz z Katarzyną Lubnauer i Barbarą Nowacką budują politycznego Frankensteina. Koalicja Obywatelska łączy wszystkie możliwe idee – oprócz liberalnej.

Lider proeuropejskich Liberalnych Demokratów, trzeciej największej brytyjskiej partii politycznej, Vince Cable planuje we wrześniu zapowiedzieć swoją wcześniejszą rezygnację ze stanowiska - poinformował w niedzielę dziennik "Sunday Times".

Sędzia Brett Kavanaugh zdobył nominację do Sądu Najwyższego USA nie tylko dzięki orzekaniu zgodnie z konserwatywnym credo, lecz także wieloletnim zasługom na rzecz partyjnego establishmentu.

Śmieszny polityk to przegrany polityk. Ta reguła, od której nie ma wyjątków, dotyczy też całych stronnictw politycznych. Kiedy wyborcy nieustannie kpią z jakiejś partii, oznacza to, iż jej koniec jest bliski.

Proszę sobie wyobrazić, że wkłada mi Pan szanowny nos do d... I ja mam nos w d... i Pan ma nos w d... Ale to przecież wcale nie jest to samo”. Powtarzam dykteryjkę Franca Fiszera, którą czytelnik znajdzie także we wstępie do książki Tomasza Szymona Markiewki. Który pokazuje, że przez ostatnich kilka dekad słowa takie jak „wolność” były hasłem powtarzanym niemal bez ustanku przez zwolenników liberalizmu gospodarczego. Jednak ich „wolność” to nie było to samo, o co walczył lud Paryża sześć razy w XIX w. wychodząc na barykady. Zupełnie nie to samo.

Szef czwartej siły w brytyjskim parlamencie, czyli proeuropejskich Liberalnych Demokratów, Tim Farron ogłosił w środę dymisję z zajmowanego stanowiska. Wytłumaczył, że czuł się rozdarty między swoją chrześcijańską wiarą a rolą, jaką musiał pełnić jako polityk.