KULTURA MUZYKA RECENZJE

"No World" to oniryczna wycieczka przez r’n’b, downtempo i soul, niestety za bardzo rozmemłana.

To na pewno najbardziej dojrzała płyta artysty. Jamie Lidell bawi się tu co prawda drażniącym vocoderem, czasami jest zbyt infantylny, ale można się przekonać do tej płyty już po pierwszym przesłuchaniu.

Remiks „One Day…”, dokonany w ubiegłym roku przez niemieckiego DJ Wankelmuta, wywrócił do góry nogami życie Izraelczyka Asafa Avidana, który w jednej chwili z alternatywnego wokalisty stał się światową gwiazdą.

Zapracowany Nick Cave wycisza się na piętnastej płycie u boku zespołu the Bad Seeds. Tradycyjnie w mroczny i znakomity sposób.

Kiedy 27 stycznia Kevin Shields zapowiedział, że za kilka dni ukaże się trzeci album jego grupy My Bloody Valentine, nikt nie potraktował go poważnie. Bo on i jego zespół są irlandzkim odpowiednikiem Edyty Bartosiewicz – nową płytę obiecywali od lat. Tyle że oni zaskakująco swoją obietnicę spełnili.

Kiedy pojawiają się tacy artyści, jak Iggy Pop, Frank Zappa, Marianne Faithful, Marc Almond oraz miażdżące duety Tom Waits & Keith Richards i Patti Smith & Johnny Depp, to nawet ja – zagorzały przeciwnik szant – jestem w stanie spędzić z nimi dwie godziny.

Pierwsze płyty triumfatorów telewizyjnych show muzycznych bywają często mdłą rozbiegówką dla późniejszych dobrych albumów. Jak jest z Damianem Ukeje?

Do kin wszedł najnowszy film Jacka Borcucha „Nieulotne”. Przy okazji ukazała się płyta z soundtrackiem do tego obrazu przygotowanym przez brata reżysera Daniela Blooma.

"Oddfellows" Mike’a Pattona i jego projektu Tomahawk powinno być mocnym kandydatem do płyty roku

Eels przestał być jednoosobowym projektem, a stał się regularnym zespołem.

Trzy nowe numery i 27 piosenek z trzech mixtape’ów zebrał na „Trilogy” Kanadyjczyk Abel Tesfaye, znany jako The Weeknd.

Wyjątkowe w„Les Misérables: Nędznicy” i soundtracku jest to, że wszystkie partie wokalne wykonano na żywo podczas kręcenia poszczególnych scen.

Nowa płyta Pere Ubu zgodnie z zapowiedziami miała być próbą odświeżenia muzyki tanecznej. Nie do końca się to udało.

Druga płyta manchesterskiego Everything Everything- "Arc" nie spełnia pokładanych oczekiwań.

Prościutkie, surowe bluesy Jamesa Bugga może i brzmią perwersyjnie staromodnie, ale kogo to obchodzi, skoro są dobre?

"Desertshore” w wykonaniu Nico i Johna Cale’a i w interpretacji grupy X-TG (do 2010 roku, kiedy to Genesis P-Oriddge obraził się na kolegów, znanej jako Throbbing Gristle) to dwie kompletnie inne płyty. Obie genialne.

Na soundtracku „Django” słychać, jak Quentin Tarantino odpala gramofon i puszcza z czarnej płyty kompozycję Ennia Morricone, którą wybrał ze swojej kolekcji albumów. W ten sposób zaczyna opowiadać historię. Od lat robi to skutecznie i wciągająco zarówno wtedy, gdy dźwięki towarzyszą akcji na ekranie jak i wtedy, gdy są osobnym bytem na krążku.