Pandemia COVID-19, oprócz bezprecedensowego wyzwania w dziedzinie ochrony zdrowia, stanowiła również pole doświadczalne dla prawa. Legislacja „covidowa”, wprowadzona bardzo często z naruszeniem standardów ochrony praw i wolności człowieka, do tej pory wywołuje prawne i społeczne reperkusje i kontrowersje. Również zakres zawieszania czy ograniczania obowiązujących gwarancji był – i nadal jest – kontestowany. Pokłosiem tych zagadnień zajmował się w ostatnich tygodniach również Europejski Trybunał Praw Człowieka, rozstrzygając w dwóch sprawach, w których pandemia COVID-19 i sposób reakcji na nią władz krajowych pozostawały w centrum skarg.
Pierwszą ze skarg (S.M. przeciwko Włochom, skarga nr 16310/20) złożył obywatel Włoch, który podczas pandemii pozostawał w zakładzie karnym. Jest nosicielem wirusa HIV oraz cierpi na wiele powiązanych chorób, w tym wirusowe zapalenie wątroby typu C. Powołując się na art. 2 (prawo do życia) i 3 (zakaz nieludzkiego lub poniżającego traktowania) Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wartości, S.M. zarzucił włoskim władzom, że nie podjęły odpowiednich kroków w celu uchronienia go przed zarażeniem się wirusem SARS-CoV-2 podczas pozbawienia wolności, które w tej sytuacji pandemicznej samo w sobie stanowiło naruszenie konwencji.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.