Wybór rodzaju zezwolenia na pracę w Polsce wymaga drobiazgowej analizy kwalifikacji cudzoziemca i charakterystyki powierzanego mu stanowiska. Pozwoli to na wyważenie interesów przyszłego pracodawcy i osoby szukającej zatrudnienia w naszym kraju.
Marcin Sanetra, starszy prawnik, PCS Paruch Chruściel Schiffter | Littler Global
Za tajemniczymi nazwami „Single Permit” oraz „Blue Card” kryją się powszechnie używane typy zezwoleń wydawanych przez wojewodów cudzoziemcom, którzy chcą mieszkać i pracować w Polsce. Uzyskanie zgody odpowiednich władz jest niezbędne, aby osoba spoza Unii Europejskiej mogła przebywać i zatrudnić się w Polsce. Do zezwoleń przylgnęły anglojęzyczne nazwy, bo regulując kwestię pracy cudzoziemców, ustawodawca nie zadbał niestety o chwytliwe polskie określenia. Skomplikowane ustawowe nazwy zezwoleń trudno zapamiętać, a jeszcze trudniej wymówić – szczególnie obcokrajowcom dopiero rozpoczynającym swoją zawodową przygodę nad Wisłą i niewładającym językiem polskim. „Single Permit”, zwany też czasem „jednolitym zezwoleniem”, to według przepisów „zezwolenie na pobyt czasowy i pracę”. Prawdziwym wyzwaniem dla języka i pamięci jest natomiast „Blue Card” – zgodnie z ustawą o cudzoziemcach to „zezwolenie na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji”. Kwestia językowa jest tu o tyle istotna, że pozwala łatwiej rozróżniać oba zezwolenia i zapamiętać podstawowe ich cechy. To o trudniejszej polskiej nazwie, czyli Blue Card, po prostu trudniej cudzoziemcowi uzyskać. W wielu aspektach daje ono jednak swojemu posiadaczowi więcej korzyści.
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.