Do kosztów uzyskania przychodów firmy mogą zaliczyć wszelkie koszty związane z przychodami lub zabezpieczeniem i zachowaniem źródła przychodów, w tym również koszty nietypowe.
Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych do kosztów uzyskania przychodów można zaliczyć koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Oznacza to, że do kosztów podatkowych można zaliczyć zarówno koszty bezpośrednio związane z przychodami, jak również koszty pośrednie, czyli takie, które choćby potencjalnie mogą pomóc firmie w osiągnięciu przychodu. Co więcej, kosztami są także koszty poniesione w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Oczywiście drugim warunkiem, który trzeba spełnić, aby móc zaliczyć określone wydatki do kosztów uzyskania przychodów, jest to, że wydatek nie może znaleźć się w katalogu kosztów niezaliczanych do kosztów podatkowych z mocy ustawy, a więc nie może być na liście określonej w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT. Analogiczne regulacje zawiera art. 22 i 23 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 z późn.zm.).
Regulacje te są na tyle szerokie i nieprecyzyjne, że powodują wiele sporów z organami podatkowymi, które następnie przenoszą się na sale rozpraw sądów administracyjnych. Wyroki dotyczące możliwości zaliczenia określonych wydatków do kosztów uzyskania przychodów stanowią bowiem dużą część wszystkich sporów rozstrzyganych przez sądy administracyjne.
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.