Podmioty prowadzące działalność w zakresie świadczeń zdrowotnych, np. szpitale są opodatkowane preferencyjną stawką podatku od nieruchomości od wszystkich pomieszczeń.
Od 1 stycznia 2011 r. obowiązują nowe przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010 r. nr 95, poz. 613 z późn. zm.) w zakresie m.in. świadczeń zdrowotnych. Stawka podatku od budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych została określona w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 95, poz. 613 z późn. zm.). Jak mówi dr Rafał Dowgier z Katedry Prawa Podatkowego Uniwersytetu w Białymstoku, do tej pory (do końca 2010 r.) przepis uzależniał stosowanie preferencyjnej stawki od zajęcia budynku lub lokalu na prowadzenie wskazanego rodzaju działalności. Ekspert wyjaśnia, że tak sformułowany przepis pozwalał na niższe opodatkowanie jedynie tych pomieszczeń, które faktycznie, bezpośrednio były wykorzystywane do świadczeń zdrowotnych. Nie obejmował natomiast tych części budynków, które do prowadzenia takiej działalności były konieczne (np. rejestracja, pomieszczenia socjalne, stołówki), ale w których faktycznie świadczeń zdrowotnych nie realizowano.
Korzystna zmiana
Na mocy nowelizacji, zakres zastosowania preferencyjnej stawki został rozszerzony. Jak wyjaśnia Rafał Dowgier, nowe brzmienie art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d) wskazuje, że z niższego opodatkowania korzystają budynki i ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych, z małym wyjątkiem – nie dotyczy to tych, które są zajmowane przez inne podmioty niż udzielające takich świadczeń.
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.