Jak dokonać korekty JPK_V7M przy wystawieniu zbiorczej faktury korygującej

Przedsiębiorca (podatnik VAT czynny) od 1 lutego do 31 października 2022 r. świadczył usługi najmu lokalu użytkowego na rzecz fundacji. Obok czynszu najmu przedsiębiorca refakturował na najemcę (jako odrębne czynności) opłaty za energię elektryczną (na podstawie wskazań podlicznika) za miesiące od lutego do października 2022 r. Faktury (refaktury) za dostawę energii elektrycznej przedsiębiorca wystawiał z początkiem kolejnego miesiąca (np. faktura za luty 2022 r. została wystawiona 8 marca 2022 r., a faktura za październik 2022 r. – 10 listopada 2022 r.). Faktury te zostały wystawione terminowo i z chwilą ich wystawienia przedsiębiorca rozpoznał obowiązek podatkowy. Zostały one odpowiednio rozliczone w miesiącach od marca do listopada 2022 r. Przedsiębiorca (wynajmujący) otrzymywał z zakładu energetycznego faktury z 5-proc. stawką VAT za energię elektryczną, natomiast na najemcę refakturował ją z 23-proc. stawką VAT. W marcu 2024 r. wynajmujący (uwzględniając praktykę orzeczniczą organów podatkowych) zdecydował się skorygować refaktury za prąd i zastosować stawkę VAT 5 proc. 8 marca 2024 r. wynajmujący wystawił najemcy zbiorczą fakturę korygującą dotyczącą refaktur energii elektrycznej za miesiące od lutego do października 2022 r. Czy w związku z wystawieniem tej zbiorczej faktury korygującej powstanie konieczność korekty wszystkich złożonych JPK_V7M za okres, którego dotyczy faktura, czy możliwe jest dokonanie korekty JPK w okresie wystawienia faktury?

Najpierw należy przypomnieć, że praktyka orzecznicza dopuszcza traktowanie refaktury mediów (np. energii elektrycznej) jako odrębnych świadczeń od usługi najmu (zob. interpretacje indywidualne dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 23 maja 2023 r., nr 0112-KDIL1-1.4012.58.2023.2.WK; z 23 lutego 2023 r., nr 0113-KDIPT1-3.4012.664.2022.4.AG; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 sierpnia 2019 r., sygn. akt I FSK 1083/17). Jak bowiem wskazał Trybunał Sprawiedliwości UE w wyroku z 16 kwietnia 2015 r. (sygn. C-42/14, minister finansów przeciwko Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Warszawie): „ Artykuł 14 ust. 1, art. 15 ust. 1 i art. 24 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE (…) należy interpretować w ten sposób, że w ramach najmu nieruchomości dostawy energii elektrycznej, energii cieplnej i wody oraz wywóz nieczystości, zapewniane przez podmioty trzecie na rzecz najemcy bezpośrednio zużywającego te towary i usługi, należy uważać za dokonywane przez wynajmującego w sytuacji, gdy stroną umów o te świadczenia jest wynajmujący przenoszący jedynie koszty świadczeń na najemcę. Rzeczoną dyrektywę należy interpretować w ten sposób, że najem nieruchomości i związane z nim: dostawa wody, energii elektrycznej, energii cieplnej oraz wywóz nieczystości co do zasady należy uważać za kilka odrębnych i niezależnych świadczeń, które winno się oceniać oddzielnie z punktu widzenia podatku od wartości dodanej, chyba że elementy transakcji, także te wskazujące względy ekonomiczne zawarcia umowy, są ze sobą tak ściśle związane, iż tworzą obiektywnie tylko jedno niepodzielne świadczenie ekonomiczne, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny”.