Magazyn na weekend

Mimo ogromu zgromadzonej wiedzy ludzkość cały czas jest zaskakiwana przez kryzysy.

Przy precyzyjnej robocie ręka nie może drgnąć. Ale drgać mogą narzędzia – i temu trzeba zaradzić.

Nie wiemy, co ważne. To znaczy niby wiemy, ale żyjemy, jakbyśmy mieli na to zawsze czas.

- Bardziej odczują samotność ci, którzy lubili spacery po galeriach handlowych i w ten sposób zaspokajali potrzebę bycia w tłumie. Widzieli innych ludzi, bez potrzeby głębszej relacji. Sam tłum - mówi dr Leszek Mellibruda, psycholog społeczny, profesor wizytujący Centrum Studiów Zaawansowanych Politechniki Warszawskiej.

Kino, nie tylko hollywoodzkie, serwuje kataklizmy, epidemie i klęski żywiołowe, które w sumie dość łatwo oswoić. Bo przydarzają się zawsze innym.

Wirus-świrus – śmiali się jeszcze niedawno. W jednym momencie zmieniło się wszystko. Nie, nie zachorowali. SARS-CoV-2 zaatakował ich biznes.

- Kryzysy mogą destabilizować machinę kapitalizmu. Ale nie mają mocy, by spowodować jego upadek. Obalenie systemu wymagałoby strukturalnej transformacji. A żaden pojedynczy krach jej nie wywoła - mówi Francesco Boldizzoni włoski socjolog i historyk zajmujący się gospodarką i wykładający na Norweskim Uniwersytecie Naukowo -Technicznym. Autor książki „Foretelling the End of Capitalizm” (Przepowiadając koniec kapitalizmu).

W świecie zglobalizowanej gospodarki skutki pandemii spowodowanej przez wirusa SARS-CoV-2 (wywołuje chorobę COVID-19) błyskawicznie dały o sobie znać. Na skutek zaburzeń w chińskiej gospodarce (kwarantanny całych miast, zawieszanie działalności przedsiębiorstw) zakłóceniom uległy łańcuchy dostaw – w efekcie wiele firm na całym świecie ograniczyło działalność.

"Koronakryzys to nie przelewki. Zagrożeniem jest nie tylko widmo recesji. Na szali leży przetrwanie Unii Europejskiej oraz demokracji w krajach rozwiniętych”. Tak brzmi główne przesłanie listu otwartego zainicjowanego przez grupę portugalskich ekonomistów. Przyłączyło się do nich już wielu kolegów po fachu z całej Europy.

Nie zwykłem tęsknić do PRL czy do lat 90. i z reguły nie twierdzę, że kiedyś było lepiej. Zazwyczaj było gorzej, a tylko czasem po prostu inaczej.