Magazyn na weekend

Czy nauki społeczne są w sprawie „gdybania” bezradne? Już nie.

Wedrzeć się w samo jądro ciemności i malować tą ciemnością jasne obrazy.

Jednym z głównych zarzutów stawianych rządom PO-PSL, szczególnie w drugiej kadencji, była „kartonowość” naszego państwa. Pomimo rosnącego PKB polska rzeczywistość była zgrzebna i trudna. Polacy zarabiali niewiele, a jakość ich życia obnażała nieudolność instytucji publicznych. 

Po pierwszych niepowodzeniach powstańców mieszkańcy Warszawy ruszyli do budowania barykad. Jedne wznoszono z płyt chodnikowych wzmocnionych workami z ziemią, inne z wagonów tramwajowych, mebli i drzew.

Wygwizdano Jacka Sasina, który w imieniu rządu, a zatem Polski, otwierał III Igrzyska Europejskie w Krakowie. Nie sądzę, że gwizdano na Polskę czy jakoś szczególnie na samego Sasina – dawano w organy, bo Prawo i Sprawiedliwość. Dla wielu to bez wątpienia źródło satysfakcji, że naród się w końcu budzi. No, budzi, budzi, na zdrowie, ale wzajemne odbieranie głosu „tym złym” jest częścią koszmaru, nie zdrowia. Gwiżdżący mniemają tak: może nawet Jacek Sasin reprezentuje kraj – bo ktoś musi – ale my wiemy lepiej, że pisowiec to jakby nowy volksdeutsch i NAS nie będzie reprezentował.

Wojna na Wschodzie sprawiła, że na terenie – zajętym niegdyś przez Jacka Bartosiaka oraz kilku wojskowych – zaroiło się od publicystów z ambicjami całościowego ujęcia węzłowych problemów bezpieczeństwa Polski. Wśród nich jest Robert Kuraszkiewicz ze „Światem w cieniu wojny”.

Mnie nie wystarcza sama piosenka. Potrzebuję wiedzieć, kto ją napisał, gdzie była wykonywana i jak wyglądały czasy, kiedy wchodziła do obiegu.

Wcale nie jest takie oczywiste, w którą stronę pójdzie rozwój sztucznej inteligencji. Pewne jest jedno: lepiej zająć się faktycznymi problemami, niż szykować się na armagedon.

Worldcoin to projekt finansowany przez inwestorów z Doliny Krzemowej, który zbiera dane biometryczne za obietnicę wynagrodzenia w kryptowalucie. Co może pójść nie tak?

Wzrost popularności edukacji domowej wygląda w liczbach imponująco. O ile w 2015 r. w ten sposób uczyło się ok. 5 tys. uczniów, o tyle dziś jest to już ponad 42,3 tys. W oczy rzuca się ich nierównomierne rozłożenie geograficzne.