Bo chociaż w świetle Konstytucji biznesu prowadzący działalność nieewidencjonowaną nie jest przedsiębiorcą, to może być za takiego uznany na gruncie przepisów kodeksu cywilnego.
Ustawą z 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz.U. poz. 646) wprowadzono do polskiego systemu prawnego nową formę prowadzenia biznesu – działalność nieewidencjonowaną. Dzięki niej osoba fizyczna może uniknąć obowiązków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (m.in. wpisu do CEIDG), pod warunkiem że przychód należny z jej działalności nie przekracza w żadnym miesiącu 50 proc. kwoty minimalnego wynagrodzenia i w okresie ostatnich 60 miesięcy nie wykonywała działalności gospodarczej, a więc, co do zasady, nie była wpisana do CEIDG. Ustawa wprost stanowi, że działalność nieewidencjonowana to nie działalność gospodarcza. Oznacza to, że na gruncie przepisów ustawy tego aktu ( który jest czołowym aktem Konstytucji biznesu) oraz przepisów, które do niej odsyłają – w uproszczeniu prawa publicznego – prowadzący działalność nieewidencjonowaną nie jest przedsiębiorcą.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.