Łukasz Bąk położył w ubiegłym tygodniu (DGP 73/2016) krzyżyk na samochodach elektrycznych, a motoryzacyjną technologią przyszłości obwieścił auta napędzane wodorem. Jest tylko jeden problem z tą wizją: jest błędna. Główny argument jego tekstu brzmi mniej więcej tak: koncerny motoryzacyjne bawią się w auta elektryczne tylko dlatego, by spełnić wymogi Komisji Europejskiej. Chodzi konkretnie o wartość średniej emisji spalin dla całej gamy produkowanych modeli. A ze średnią emisją spalin jest trochę jak ze średnią krajową: generalnie poziom wynagrodzeń jest nędzny, ale ponieważ paru prezesów zarabia po kilka baniek rocznie, statystycznie naród się bogaci.
W związku z tym BMW może sprzedawać 575-konny model X6 M (który emituje tyle dwutlenku węgla co elektrownia w Bełchatowie), ponieważ w ofercie ma również elektryczne i3 (które tego gazu więcej pochłania, niż produkuje). Dzięki temu sprytnemu zabiegowi (z ang. defeat device) średnia emisji dla całej gamy modeli wychodzi taka, że bawarski producent spełnia wymogi Brukseli i – co najważniejsze – unika przy tym dotkliwych kar finansowych, które grożą za ich przekroczenie. Gdyby nie to, uważa Bąk, żaden z przedstawicieli arystokracji motoryzacyjnej nawet nie splunąłby w kierunku aut elektrycznych. Mało tego. Koncerny nie inwestują w takie pojazdy, bo są świadome tego, jak kiepska jest to technologia – tekst wymienia kilka takich argumentów. Niestety, większość z nich albo jest nieprawdziwa, albo ich waga jest wyolbrzymiona.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.