Parafianowicz: Oportunistyczna Angela

Cofnijmy się na chwilę do roku 2011. Wówczas, niecałe pół roku po wybuchu arabskiej wiosny, przez Morze Śródziemne do Włoch zaczęły docierać łodzie z obywatelami państw Afryki Północnej. Po raz pierwszy pojawiła się również propozycja relokacji, czyli przenoszenia kwotowo migrantów z jednego państwa UE do drugiego. Rzym najbardziej liczył wówczas na solidarność Berlina. Silnego gracza. Europejskiego przywódcy. Równocześnie pęczniał konflikt włosko-francuski, którego natura była podobna do tego, co dzieje się dzisiaj. Włosi nie respektowali porozumienia Dublin II, pozwalając na dalszy marsz na Zachód migrantów. Rolę węgierskiej miejscowości Röszke pełniła włoska Ventimiglia.

Wówczas pojęcie solidarności miało dla Niemców nieco inne znaczenie. W lutym 2011 r. Wolfgang Bosbach, przewodniczący komisji spraw wewnętrznych Bundestagu, zadeklarował, że Niemcy nie powinny przyjąć tunezyjskich uchodźców z Włoch. – Nie ma szans. Sytuacja traktatowa w UE jest jednoznaczna – argumentował, odnosząc się do rozporządzenia Dublin II (zgodnie z nim uchodźcy powinni składać wnioski azylowe w państwie UE, do którego w pierwszej kolejności przybyli). Co mówił wówczas minister spraw wewnętrznych Thomas De Maiziere. Ten sam, który dziś zarzuca brak solidarności Europie Środkowej. – Niemcy nie mogą rozwiązać problemów całego świata – przekonywał. Niemiec i wiceszef Europejskiej Partii Ludowej w unijnym parlamencie Manfred Weber (CSU) zapewniał z kolei: „Rozdzielanie uchodźców po Unii i następnie rozpatrywanie ich wniosków azylowych nie ma najmniejszego sensu”. Dlaczego politycy niemieccy tak radykalnie zmienili perspektywę? Dlaczego Włosi nie zasługiwali na solidarność Niemiec? Natura problemu ani jego geneza nie zmieniły się przecież.