imigranci

Receptą na gospodarcze niedomagania Francji stali się w XX w. imigranci. Zapraszając do republiki miliony przybyszy, zakładano, że każdy z nich w końcu zapragnie stać się Francuzem. I nawet na początku to się udawało.

Wybory w Hiszpanii pokazują dylemat, który w najbliższych latach może zdominować europejską politykę. O wyniku kolejnych kampanii coraz częściej będą decydować nie wojna i geopolityka, lecz dwa codzienne problemy: imigracja i ceny najmu mieszkań. Zwłaszcza w krajach tzw. Starej Unii.

Prywatne firmy więzienne już zarobiły dziesiątki milionów dolarów na polityce imigracyjnej zarządzonej przez Donalda Trumpa. Sam prezydent też zarabia, bo posiada akcje tych spółek.

Kontrolujący sporą połać kraju sędziwy mundurowy, szachujący UE groźbą tysięcy imigrantów z Afryki zalewających plaże, szykuje sukcesję dla swoich synów. W tle jest rozgrywka o podporządkowanie Libii.

Limit zagranicznych uczniów w klasach oraz zakaz noszenia burek i nikabów będą dotyczyć marginalnego odsetka szkół. Dlatego krajowa opozycja uważa, że ruch prawicowego rządu Giorgii Meloni ma charakter przede wszystkim polityczny.

W obliczu utrzymującej się presji migracyjnej ze strony Białorusi łotewski rząd zdecydował o przedłużeniu operacji „Wilkołak” o kolejny miesiąc – do 1 października.

W pierwszej połowie 2026 r. sądy imigracyjne wydały w USA ponad 400 tys. nakazów usunięcia z kraju, wielokrotnie więcej niż w porównywalnym okresie pierwszej kadencji Donalda Trumpa. Najwięcej osób objętych tymi decyzjami pochodziło z Ameryki Łacińskiej, w tym z Meksyku i Hondurasu. W Europie wyróżniała się Rumunia.

Dzień przed ogłoszeniem przez premiera Andrisa Kulbergsa startu operacji „Wilkołak” łotewskie służby zatrzymały 15 migrantów, którzy dotarli na Łotwę tunelem wykopanym pod umocnieniami granicznymi. Po uspokojeniu sytuacji na granicy z Polską Białoruś kieruje falę migrantów na kolejnego natowskiego sąsiada.

Unijne stolice przyjęły zdecydowanie bardziej koncyliacyjny ton i wyrażają solidarność z Hiszpanią, choć jeszcze w piątek, w trakcie apogeum kryzysu migracyjnego w Ceucie, nie szczędziły ostrej krytyki pod adresem premiera Pedra Sáncheza.

Europejscy populiści z premierką Włoch Giorgią Meloni na czele dali się nabrać i złapać na haczyk zarzucony przez władze Maroka. Prawicowi przywódcy i komentatorzy zatańczyli tak, jak zagrał im Rabat, pragnący wywołać panikę i zasiać podziały w europejskiej rodzinie – dowodzi w rozmowie z DGP dr Karol Wilczyński, ekspert zajmujący się migracjami i islamem.

Między 30 a 31 lipca do Ceuty, hiszpańskiej i jednocześnie unijnej eksklawy na terytorium Maroka, miało przedostać się nielegalnie – głównie wpław lub na pontonach – tysiące lub nawet dziesiątki tysięcy migrantów. Wydarzenie zaowocowało przepychanką dyplomatyczną między Madrytem a Rzymem.

Gdy uwagę Amerykanów przykuwały rosnące ceny paliw, wzmocniona tysiącami nowych rekrutów ICE nasiliła polowania na imigrantów. Agenci federalni zrezygnowali z pokazowych nalotów, ale nie porzucili agresywnych taktyk. Skończyło się to śmiercią dwóch kolejnych osób.

W celu realizacji operacji powrotowych obywateli Afganistanu polskie służby utrzymują techniczne kontakty z talibami. Jak ustalił DGP, szczegóły deportacji ustalane są przede wszystkim z administracją afgańskich lotnisk. Wzbudza to zdziwienie i zaniepokojenie organizacji zajmujących się ochroną praw migrantów.

Spór o historię między Polską a Ukrainą nie jest pierwszym ani zapewne ostatnim ogniwem w łańcuchu wydarzeń, które odbiją się na relacjach zwykłych Polaków z Ukraińcami. Reakcje polskiego rządu oraz prezydenta są dość jasne. Bez rozliczenia rzezi wołyńskiej Ukraina do Unii Europejskiej nie wejdzie. Konflikty o historię nie mogą jednak odpryskiem trafiać w relacje zwykłych ludzi.

W ciągu ostatniego miesiąca część opinii publicznej oburzała się na organizację Dni Afryki w Lublinie i wdrożenie unijnego paktu o migracji i azylu. Na Dworcu Centralnym w Warszawie pojawiły się nawet samozwańcze obywatelskie patrole legitymujące obcokrajowców. Obawy powstałe wśród części społeczeństwa wynikają z rozpowszechnianych w internecie mitów na temat migracji. Jako człowiek, który bada temat Afryki, pięć lat żył na tym kontynencie i ożenił się z Afrykanką, czuję się zobowiązany obalić najpopularniejsze z tych opinii.