Bartek „Fisz” Waglewski: Nie potrafię kłamać

Kończąc tamten album, wraz z Piotrkiem poczuliśmy pewien niedosyt. Zdawaliśmy sobie sprawę z tego, że to była tak inna forma wobec tego, co robiliśmy wcześniej, że wydawało nam się, że nie wyczerpaliśmy całego potencjału wynikającego ze spotkania się komputerów z harmonią, melodią. Tak naprawdę już po miesiącu od nagrania „Mamuta” mogliśmy powrócić do studia i realizować kolejny materiał. To dla nas, a może bardziej odbiorców, niebezpieczne, bo pod koniec płyty już wiemy, w jaką stronę pociągnie nas na następnej. Na szczęście ostudziła nas, jak zwykle, niemal dwuletnia trasa koncertowa. Taki cykl płyta-trasa dobrze robi, bo inaczej prawdopodobnie zasypywalibyśmy rynek naszymi płytami częściej (śmiech). Pójście jeszcze bardziej w piosenkową stronę było na „Dronach” świadome. A kiedy tylko wiedziałem, że będziemy się jeszcze mocniej zbliżać do formy piosenki, chciałem pobawić się głosem. To na pewno odróżnia ten album od poprzednich, realizowanych w okresie, w którym czułem niechęć do śpiewania. Piosenkowe podejście charakterystyczne dla „Dronów” i „Mamuta” mnie nie interesowało.