Wiesław Myśliwski "Ostatnie rozdanie" - recenzja

Paradoks – Myśliwski pisze rzadko, ale pisze gęsto. Jego powieści wychodzą w odstępach co najmniej paroletnich, a każda z nich przypomina wiosenną rzekę meandrującą wśród bagnistych łąk i rozlewającą się na setki małych strumyków. Krótko mówiąc, autor „Widnokręgu” jest prozaikiem, któremu od czasu do czasu przydarzają się roztopy. A z roztopami nie ma żartów.