Finanse osobiste

Coraz częściej słyszy się obawy, że duże wydatki rządów w czasie epidemii COVID-19 prędzej lub później spowodują inflację, zwłaszcza że finansują je w części programy skupu aktywów przez banki centralne (QE) postrzegane jako forma masowego drukowania pieniędzy. Odpowiedź na pytanie, w jakim stopniu te obawy mogą się spełnić, wymaga wyjaśnienia, na ile kojarzenie programów QE z kreacją pieniądza jest rzeczywiście zasadne.

Temat frankowych kredytów hipotecznych od czasu uwolnienia kursu franka przez Szwajcarski Bank Narodowy budzi w Polsce wiele emocji. Po latach burzliwej debaty jesteśmy dziś u progu rozwiązania tej kwestii i wyciągnięcia z niej lekcji. Jednocześnie nad całą polską gospodarką (tak, tak, nad całą gospodarką, a nie tylko sektorem bankowym) unosi się ryzyko systemowe związane z wyrokiem Sądu Najwyższego, który może niebawem zapaść.

Planowane na 25 marca posiedzenie Izby Cywilnej Sądu Najwyższego w sprawie kredytów frankowych zostało przełożone na 13 kwietnia 2021 r.

Większość klubów opowiedziała się w środę za projektem ustawy o ochronie praw nabywcy lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego oraz o Deweloperskim Funduszu Gwarancyjnym. Kierunek wskazany w projekcie jest dobry; jesteśmy za - wskazywała m.in. KO i Lewica.

Uchwały frankowej Izby Cywilnej może nie być 25 marca. Powód: podział na starych i nowych sędziów SN.

Problem oszustw finansowych mocno przybiera na sile; z badania wynika, że już co piąta osoba jest skłonna powierzyć pieniądze nieznanej firmie, jeśli ta obieca wysokie zyski - informuje w poniedziałkowym komunikacie Fundacja Rozwoju Rynku Finansowego.

Sędziowie Sądu Najwyższego, którzy 25 marca będą odpowiadać na pytania w sprawie kredytów frankowych, mają chyba ułatwione zadanie: przybywa tych, którzy im służą radą i pomocą. Do tego grona dołączyli też rektorzy czołowych polskich uczelni ekonomicznych – Szkoły Głównej Handlowej oraz uniwersytetów ekonomicznych w Krakowie, Poznaniu i we Wrocławiu, pisząc list otwarty.

Uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 16 lutego 2021 r. (III CZP 11/20), w której Sąd Najwyższy potwierdził, że rozliczenie nieważnej umowy kredytu/pożyczki indeksowanego/denominowanego powinno odbywać się na zasadzie dwóch kondycji, tzn. że każdej ze stron przysługuje odrębne roszczenie o zwrot świadczenia nienależnego. Sądy zaś, bez aktywnego działania drugiej strony, nie są uprawnione do rozliczania ewentualnych wzajemnych roszczeń banku.

Sąd Okręgowy w Warszawie uznał, że waloryzacja kredytu indeksowanego do CHF to w rzeczywistości wbudowany w umowę swap walutowo-procentowy – wynika z komunikatu prasowego Kancelarii Prawnej Barbary Garlacz.

Rektorzy uczelni ekonomicznych wydali stanowisko dotyczące "kredytów mieszkaniowych denominowanych lub indeksowanych do waluty obcej w Polsce". "Podważenie paradygmatu odpowiedzialności podmiotów rynku za ryzyko swej działalności, w normalnych warunkach funkcjonowania oznacza odejście od reguł gospodarki rynkowej" - piszą. 

Przewalutowanie kredytu pierwotnie udzielonego w CHF na PLN po kursie z dnia udzielenia, ze zmianą oprocentowania na stawkę WIBOR 3m + marża oraz z powtórnym rozliczeniem kredytu od dnia wypłaty kredytu (tj. zgodnie z propozycją szefa Komisji Nadzoru Finansowego) kosztowałoby 30-57 mld zł, wynika z szacunków Zespołu Badań i Analiz Związku Banków Polskich (ZBP). Urząd KNF wcześniej szacował koszty tej operacji na 34,5 mld zł.