Finanse osobiste

To, że banki ustalały kurs wymiany na podstawie tabeli kursów podawanych przez bank centralny, to rzecz powszechna na świecie. Trudno wyobrazić sobie inne rozwiązanie.

Frankowy wydział w Sądzie Okręgowym w Warszawie rusza 1 kwietnia. I nie jest to prima aprilis.

Rzecznik praw obywatelskich złożył w Sądzie Najwyższym dwie kolejne skargi nadzwyczajne, tym razem w sprawie nakazów zapłaty wydanych jedynie na podstawie dokumentów instytucji finansowej.

Nie ma podstaw prawnych ku temu, aby banki pozywały swych dawnych klientów o bezumowne korzystanie z kapitału po unieważnieniu umowy kredytowej. Stwierdził tak polski rząd w stanowisku przedłożonym Trybunałowi Sprawiedliwości UE. O piśmie rodzimych władz poinformował serwis Prawo.pl, który je obszernie cytuje. Portal wskazuje, że zdaniem rządzących gdyby roszczenia banków uznać za uzasadnione, konsument poniósłby dodatkową szkodę, a bank nie odczułby negatywnych skutków stosowania nieuczciwych postanowień umownych.

Coraz częściej słyszy się obawy, że duże wydatki rządów w czasie epidemii COVID-19 prędzej lub później spowodują inflację, zwłaszcza że finansują je w części programy skupu aktywów przez banki centralne (QE) postrzegane jako forma masowego drukowania pieniędzy. Odpowiedź na pytanie, w jakim stopniu te obawy mogą się spełnić, wymaga wyjaśnienia, na ile kojarzenie programów QE z kreacją pieniądza jest rzeczywiście zasadne.

Temat frankowych kredytów hipotecznych od czasu uwolnienia kursu franka przez Szwajcarski Bank Narodowy budzi w Polsce wiele emocji. Po latach burzliwej debaty jesteśmy dziś u progu rozwiązania tej kwestii i wyciągnięcia z niej lekcji. Jednocześnie nad całą polską gospodarką (tak, tak, nad całą gospodarką, a nie tylko sektorem bankowym) unosi się ryzyko systemowe związane z wyrokiem Sądu Najwyższego, który może niebawem zapaść.