W trakcie studiów pielęgniarskich, w 1972 r., pani X została objęta obowiązkowym szczepieniem na żółtaczkę typu B. W 1993 r. zdiagnozowano u niej demencję, w 1999 r. chorobę Leśniowskiego-Crohna, a w 2004 r. zapalenie wielomięśniowe. W 2002 r. pielęgniarka zwróciła się o odszkodowanie od państwa. Przyznano jej jednorazowo ponad 0,5 mln euro i rentę roczną w wysokości 10 tys. euro.
W 2005 r. pielęgniarka zwróciła się z powództwem przeciwko firmie produkującej szczepionki Sanofi Pasteur, domagając się dodatkowego zadośćuczynienia w związku z pogorszeniem się jej stanu zdrowia. Sąd przyjął powództwo, uznając, że okres 10 lat przedawnienia roszczenia należy liczyć od momentu ustabilizowania się sytuacji zdrowotnej powódki. Spółka farmaceutyczna odwołała się od tej decyzji, wskazując, że sytuacja zdrowotna pielęgniarki ze względu na typ schorzenia nigdy się nie ustabilizuje, a tym samym jej roszczenie nie będzie podlegało przedawnieniu. W postępowaniu przed francuskim SN (Cour de Cassation) firma zwróciła się o zadanie pytania prejudycjalnego co do interpretacji art. 4 dyrektywy 85/374, w świetle której poszkodowana ma obowiązek wykazania powstałej szkody oraz problemów zdrowotnych, jak również związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy szkodą a schorzeniem. SN odrzucił wniosek o skierowanie pytania do Trybunału Sprawiedliwości UE. W listopadzie 2015 r. sąd okręgowy zasądził na rzecz powódki odszkodowanie i roczną rentę od Sanofi Pasteur.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.