Właściwość umowna sądu

W umowach występujących w obrocie prawnym i gospodarczym jednym z często stosowanych postanowień jest poddanie oznaczonemu sądowi sporów mogących wystąpić w przyszłości w związku z ich zawarciem lub wykonywaniem. Podstawą do takiej praktyki stwarza art. 46 § 1 k.p.c., zgodnie z którym Tego typu klauzule stosowane są też w umowach pomiędzy przedsiębiorcami a konsumentami. Warto jednak rozważyć czy poddanie ewentualnego sporu wynikłego z takiej umowy sądowi właściwemu ze względu na siedzibę przedsiębiorcy jest dozwolone w świetle obowiązujących przepisów.

Zgodnie z art. 385¹ § 1 k.c. . Z kolei w myśl art. 385³ pkt 23 k.p.c. Właściwość miejscowa ogólna sądu określona została w art. 27 § 1 k.p.c., zgodnie z którym pArt. 31 k.p.c. określa z kolei tzw. właściwość przemienną sądu, na podstawie której powództwo wytoczyć można bądź według przepisów o właściwości ogólnej, bądź przed sąd oznaczony w art. 32 - 37¹ k.p.c. Już z powyższych przepisów wynika, że poddanie ewentualnego sporu wynikłego z umowy zawartej pomiędzy przedsiębiorcą a konsumentem sądowi właściwemu ze względu na siedzibę przedsiębiorcy stanowić może ograniczenie przysługujących konsumentowi praw w zakresie wyboru sądu właściwego. Widoczne będzie to zwłaszcza w sytuacjach, gdy siedziba przedsiębiorcy znajdować się będzie w znacznej odległości od miejsca wykonania umowy bądź jego oddziału, z którym realizacja umowy była związana. Taka zmiana właściwości miejscowej sądu, wyłączająca zasadę właściwości ogólnej i przemiennej, stanowi więc zagrożenie interesu konsumenta w sytuacjach, kiedy zmuszałoby go to do wytoczenia powództwa przed sądem położonym w miejscowości odległej od jego miejsca zamieszkania.

Przede wszystkim jednak, poddanie ewentualnego sporu wynikłego z umowy pomiędzy przedsiębiorcą a konsumentem sądowi właściwemu ze względu na siedzibę przedsiębiorcy może zostać potraktowane jako naruszające przepisy ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz.U. nr 50, poz. 331 ze zm.). Zgodnie bowiem z art. 24 ust. 1 tej ustawy przy czym praktyką taką w myśl art. 24 ust. 2 pkt 1 tej ustawy jest m.in. . W tym miejscu należy wskazać, że w rejestrze pod numerem wpisu 353, dokonanym na podstawie wyroku Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 18 października 2004 roku, sygn. akt XVII Amc 101/03, znajduje się postanowienie umowne o następującej treści: Nie może ulegać wątpliwości, że poddanie sporu wynikłego z umowy pomiędzy przedsiębiorcą a konsumentem sądowi właściwemu ze względu na siedzibę przedsiębiorcy, co do zasady jest tożsame z w/w niedozwolonym postanowieniem umownym (tzw. klauzulą abuzywną). Tym bardziej, że zgodnie z wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 2 grudnia 2005 r., sygn. akt VI ACa 760/05,

Konsekwencją umieszczenia jakiegoś postanowienia umownego w rejestrze klauzul abuzywnych jest to, że posłużenie się nim przez jakiegokolwiek innego przedsiębiorcę w jakiejkolwiek innej umowie zawartej z konsumentem jest prawnie zakazane, przy czym dla uznania, iż określona klauzula jest niedozwolonym postanowieniem umownym wpisanym do rejestru klauzul niedozwolonych wystarczy jedynie, że mieści się ona w hipotezie klauzuli wpisanej do rejestru i nie jest konieczna literalna zgodność porównywalnych klauzul (wyrok Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumenta z dnia 25 maja 2005 roku o sygn. akt XVII Ama 46/04).