KULTURA FILM RECENZJE

„Ci, którzy żyją i umierają” to kolejny z całej serii niemieckojęzycznych filmów nastawionych na konfrontację z duchami przeszłości. Tym razem jednak egzorcyzmy nie odnoszą zamierzonego efektu.

„Polski film” dezorientuje widza już na poziomie samego tytułu. Komedia zrealizowana przez czeską ekipę pod wodzą Marka Najbrta wyraźnie odwołuje się do fascynacji wzbudzanej w naszym kraju przez kino południowych sąsiadów.

Niektórzy porównują Asghara Farhadiego do Antonioniego. Po obejrzeniu przejmującej „Przeszłości” sądzę jednak, że w swoim pojmowaniu kina najbliżej jest mu do Kieślowskiego.

„W kręgu miłości” zgrabnie łączy czułość i gniew, melodramatyczne schematy i anarchistyczną energię.

Choć obraz gangsterskiego życia z „Szybkiego cashu 2” zakrawa na karykaturę, reżyser do samego końca pozostaje śmiertelnie poważny.

„Królów lata” okrzyknięto odkryciem tegorocznego festiwalu Sundance. Z pewnością film Jordana Vogt-Robertsa potrafi zaskarbić sobie sympatię nawet sceptycznych widzów

Debiutant Matt Whiteley rozpoczął pracę nad scenariuszem filmu, gdy Steve Jobs odchodził z firmy Apple, aby stoczyć ostatnią walkę nowotworem trzustki. Choroba w końcu go pokonała, a reżyser Joshua Michael Stern potrzebował jedynie kilku miesięcy, by ruszyć z produkcją "Jobsa". Film wchodzi na ekrany w niespełna dwa lata po śmierci człowieka, o którym opowiada. Efekt końcowy w żaden sposób nie uzasadnia tego pośpiechu.

Jeśli ktoś jeszcze potrzebuje dowodu, że polskim filmowcom niespecjalnie wychodzi kino gatunkowe, powinien się wybrać na „Ostrą randkę”.

Reżyserskiego debiutu Juana Carlosa Mediny nie można uznać za objawienie w hiszpańskim horrorze. Ale na „Granice bólu” warto zwrócić uwagę.

Oglądając „Meteorę”, trzeba zapomnieć o trywialnym przesłaniu (miłość erotyczna kontra miłość duchowa) oraz wątpliwych konceptach dramaturgicznych – to film do smakowania estetycznego.

Oscarowa rola Cate Blanchett w najlepszym znaczeniu tego określenia. Głęboka, poruszająca. A Woody Allen przypomina, że dramaty pisze równie dobrze jak lekkie komedie. „Blue Jasmine” to opowieść w stylu filmów takich jak „Mężowie i żony” albo „Hannah i jej siostry”.

Ortodoksyjni widzowie mogą poczuć się zdezorientowani, może nawet oburzeni, ale nie ma o co kruszyć kopii: film Chiesy ma w sobie więcej szacunku niż bałwochwalcze praktyki.

Pixar wraca do świata „Aut”, ale niestety jednocześnie obniża loty. Nie ma, rzecz jasna, wstydu, ale „Samoloty” to po prostu powtórka z rozrywki.

Po doskonałym „Dystrykcie 9” Neill Blomkamp nie zawodzi. „Elizjum” to futurystyczne kino akcji, a jednocześnie gorzka dystopia.

Miłość po francusku” to wariacja na temat produkcji spod znaku „Diabeł ubiera się u Prady” ze światem wielkiej mody w tle.

Śnieżka po raz kolejny trafia na ekrany kin, ale w przeciwieństwie do wcześniejszych przebojów film Pabla Bergera jest kinofilską przyjemnością, a nie reinterpretacją klasycznej baśni w hollywoodzkiej manierze.