KULTURA DVD

Leonardo da Vinci jak Sherlock Holmes? Niezupełnie, ale wystarczająco blisko, by nie oprzeć się pokusie zestawienia nowoczesnych serialowych interpretacji obu postaci.

Kolejny nijaki, miałki i przewidywany film nakręcony z myślą o znudzonej młodzieży poszukującej do obejrzenia czegokolwiek w piątkowy wieczór.

"Polowanie na łowcę"  - 0parta na faktach historia polowania na seryjnego mordercę Roberta Hanssena, który w latach 70. i 80. zamordował na Alasce kilkanaście kobiet.

Brytyjski król kina akcji Jason Statham niespodziewanie dostaje po łbie już w pierwszych scenach „Kolibra”. Wcześniej zdarzało mu się to nad wyraz rzadko.

„Wszystko dla pań” to serialowa adaptacja powieści Émila Zoli, tyle że akcja została z Paryża przeniesiona do północnej Anglii.

Nawet jeśli komuś przeszkadza szlachetny idealizm Redforda, to „Regułę milczenia” warto obejrzeć dla imponującej obsady.

Mniej więcej od „Dzikości serca” mam słabość do Laury Dern. Ostatnio aktorsko wiodło się jej średnio, ale serial „Iluminacja” oznacza powrót Laury do formy sprzed lat. W drugim sezonie znakomitego serialu HBO aktorka robi to, co potrafi najlepiej. Gra neurotyczkę z turbodoładowaniem.

„Idealne matki” to adaptacja słabego opowiadania noblistki Doris Lessing. Film również się nie udał. Fabuła jest naiwna i dziwnie staroświecka pomimo pozornej wywrotowości. Własne trzy grosze dodała tandetna reżyseria Anne Fontaine oraz wyjątkowo źle poprowadzone hollywoodzkie gwiazdy – Naomi Watts i Robin Wright.

Bohaterowie „Wszystko albo nic” to przeciętniacy na zakręcie. Penny Basset pracuje w supermarkecie, Phil jeździ taksówką, ich córka sprząta w domu starców, otyły syn nie robi niczego.

Określenie „posh” odzyskuje dzięki serialowi "Downton Abbey" swoje właściwe znaczenie – śledząc losy rodziny Crawleyów, mamy do czynienia z prawdziwą wyniosłością, dumą, elegancją i dostojnością, którą dostało się z urodzeniem. A jednocześnie obserwujemy najwyższe formy stwarzania pozorów, salonowe gry pierwszej klasy, pozoranctwo, ale dla równowagi również próby niszczenia hipokryzji.

Po „Czarownika i białego węża” pewnie z ciekawością sięgną miłośnicy baśniowego kina Wschodu. Od razu należy się im ostrzeżenie: nie spodziewajcie się niczego na poziomie zbliżonym do „Przyczajonego tygrysa, ukrytego smoka” ani nawet trylogii „Chińska opowieści o duchach”, choć reżyserem filmu jest jej twórca Tony Ching Siu-tung. „Czarownik...” oferuje jednak estetyczne doznania z przeciwnego bieguna.