Zapowiedzi prezesa banku, że pracownicy będą objęci pakietami odpraw przy zwolnieniu grupowym, nie można traktować jak oświadczenia woli, tylko jako wyrażenie gotowości do wprowadzenia takich rozwiązań. Tak orzekł Sąd Najwyższy.
Pracownik banku od grudnia 1999 r. do końca lipca 2005 r. był zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku eksperta w Centrum Inwestycji Kapitałowych. Pod koniec 2000 r. podjęto decyzję o połączeniu dwóch banków. Ostatecznie nastąpiło to 28 lutego 2001 r. Tymczasem na spotkaniu pracownicy centrum zostali ustnie poinformowani, że nawet jeśli umowy z nimi zostaną rozwiązane już po zakończeniu zwolnień grupowych, to i tak będą im przysługiwały pakiety odpraw takie same jak osobom zwolnionym w tym trybie. Oświadczenie, które zostało złożone przez dwóch członków zarządu banku, było efektem tego, że nowy pracodawca zdecydował się na przedłużenie terminu rozwiązania umów o pracę dla zatrudnionych w centrum – było to podyktowane specyfiką tej komórki organizacyjnej i interesem firmy. W maju 2001 r. zostało zawarte porozumienie między przedstawicielami banku a stroną związkową. W dokumencie tym zostały opisane zasady przyznawania pakietu odprawowego dla podwładnych, którzy tracili zatrudnienie z winy pracodawcy. I tak osoby objęte zwolnieniem grupowym miały otrzymać odprawę pieniężną, odszkodowanie, jednorazową odprawę z tytułu utraty świadczeń z zakładowego układu zbiorowego pracy, nagrodę oraz odprawę emerytalną. Zapisy porozumienia początkowo miały obowiązywać do marca 2002 r., ale ostatecznie przedłużono je aneksem do końca 2002 r.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.