Środków z ZFŚS nie można wydać na walkę z wirusem

Ustawa o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych definiuje pojęcie działalności socjalnej jako usługi świadczone przez pracodawców na rzecz różnych form wypoczynku, działalności kulturalno-oświatowej, sportowo-rekreacyjnej, opieki nad dziećmi w żłobkach, klubach dziecięcych, sprawowanej przez dziennego opiekuna lub nianię, w przedszkolach oraz innych formach wychowania przedszkolnego, udzielanie pomocy materialnej – rzeczowej lub finansowej, a także zwrotnej lub bezzwrotnej pomocy na cele mieszkaniowe na warunkach określonych umową. Zasady przeznaczania środków tego funduszu na poszczególne cele i rodzaje działalności socjalnej określa natomiast pracodawca w regulaminie ZFŚS, skonsultowanym z zakładową organizacją związkową. Pracodawca, u którego nie działa taka organizacja, uzgadnia go z pracownikiem wybranym przez załogę do reprezentowania jej interesów.

Ponadto warto zaznaczyć, że przyznawanie ulgowych usług i świadczeń oraz wysokość dopłat z ZFŚS powinno być uzależnione od sytuacji życiowej, rodzinnej i materialnej osoby uprawnionej do korzystania z funduszu. Pracodawca powinien więc każdorazowo brać to pod uwagę przy przyznawaniu świadczeń z ZFŚS.

Z powyższego wynika zatem, że finansowanie środków ochrony osobistej nie jest działalnością socjalną w rozumieniu ustawy. Ponadto obowiązek ich zapewnienia pracownikom wynika z przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy, zawartych w kodeksie pracy, i spoczywa na pracodawcy. Tak więc pracodawca nie może finansować zakupów związanych z bhp ze środków ZFŚS, bez względu na swoją sytuację finansową.

Podstawa prawna

• art. 2 pkt 1, art. 8 ustawy z 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1070)

• art. 207 ustawy z 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1320)