Gdy dwóch biegłych się zgadza, trzeci jest niepotrzebny

Sprawa dotyczyła roszczeń o odszkodowanie i zadośćuczynienie za błędy medyczne i diagnostyczne oraz o rentę miesięczną, które to powództwo złożyła – za pośrednictwem swojej matki i pełnomocnika prawnego – Anna Z. przeciwko Uniwersyteckiemu Szpitalowi Klinicznemu w B. Kwoty roszczeń odszkodowawczych przekraczały 900 tys. zł, a renta miała wynosić 2000 zł miesięcznie. Kobieta upośledzona umysłowo i ruchowo w znacznym stopniu była leczona i diagnozowana od kilkunastu lat, ale konkretnych przyczyn jej stanu lekarze nie potrafili jednoznacznie określić. W grę wchodziła encefalopatia, potem pojawiły się podejrzenia padaczki. W wyniku tych diagnoz Annie Z. przepisano lek neurologiczny stosowany w stanach afazji, autyzmu i opóźnionego rozwoju psychoruchowego. Po podaniu leku nastąpiła czasowa poprawa stanu zdrowia – chora uczęszczała wówczas do szkoły, do zerówki. Jednak dwa lata później nastąpiło gwałtowne pogorszenie stanu zdrowia – Anna Z. stała się otępiała, pojawiły się omdlenia, a równolegle zaczęła mocno przybierać na wadze.