Sąd pracy nie zawsze uwzględnia roszczenia pracownicze w całości. Czy pracownik, który przegrał sprawę przed sądem I instancji i chce wnieść apelację do sądu II instancji, musi opłacić apelację? Od czego zależy wysokość tej opłaty?
Zasady ponoszenia kosztów sądowych w sprawach pracowniczych, w tym koszty wniesienia apelacji od wyroku sądu pierwszej instancji do sądu drugiej instancji określa ustawa z 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.
W przypadku wnoszenia apelacji, zażalenia, skargi kasacyjnej i skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia pobiera się opłatę podstawową w wysokości 30 zł lub jeśli wartość przedmiotu sporu przekracza kwotę 50 tys. zł, opłatę stosunkową w wysokości 5 proc. wartości zaskarżenia. Zasady pobierania opłat od środków zaskarżenia są takie same dla pracownika i dla pracodawcy. Zgodnie z postanowieniem Sądu Najwyższego z 29 stycznia 2008 r. I PK 239/07 rodzaj opłaty (podstawowa czy stosunkowa) zależy od wartości przedmiotu sporu, a nie od wartości przedmiotu zaskarżenia. Oznacza to, że obowiązek uiszczenia opłaty podstawowej w wysokości 30 zł np. od apelacji występuje tylko w sprawie z zakresu prawa pracy, w której wartość przedmiotu sporu nie przekracza 50 tys. zł. Jeżeli natomiast wartość przedmiotu sporu jest wyższa niż 50 tys. zł, to wnoszący apelację jest zobowiązany uiścić opłatę stosunkową, także wówczas, gdy wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa od tej kwoty. Przypomnijmy, że w sprawach o roszczenia pracowników dotyczące nawiązania, istnienia lub rozwiązania stosunku pracy wartość przedmiotu sporu stanowi: przy umowach na czas określony - suma wynagrodzenia za pracę za okres sporny, lecz nie więcej niż za rok, a przy umowach na czas nieokreślony - za okres jednego roku.
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.